KOCAM BENİ ALDATTI, AİLEM KAPIDAN ÇEVİRDİ — AMA ERTESİ SABAH ÖĞRENDİĞİM SIR HER ŞEYİ DEĞİŞTİRDİ

“Babanın seni neden eve almadığını biliyorum. Sakın Sarp’a dönme. Yarın sabah, annenin yıllar önce sakladığı dosyayı görmen gerekiyor.”

Telefonu elimde tutarken otel odasındaki saatin tik taklarından başka hiçbir ses duymuyordum. Mesajı gönderen kişi, çocukluğumun en yakın arkadaşı Ferda’ydı. Altı yıldır konuşmamıştık. Son görüşmemizde annem onun ailemize iftira attığını söylemiş, ben de hiçbir şey sormadan Ferda’yı hayatımdan çıkarmıştım.

Hemen aradım. Üçüncü çalışta açtı.

“Çocuklar yanında mı?” diye sordu.

“Uyuyorlar. Ne dosyası bu, Ferda?”

“Telefonda anlatamam. Sabah dokuzda eski belediye binasının karşısındaki kafeye gel. Bir de sakın babana haber verme.”

“Beni korkutuyorsun.”

“Keşke korkmana gerek olmasaydı,” dedi ve kapattı.

O gece neredeyse hiç uyumadım. Sabah İdil’i uyandırdığımda gözlerini ovuşturup bana sarıldı.

“Anne, artık evimiz yok mu?”

“Var,” dedim. “Henüz nerede olduğunu bilmiyoruz, ama birlikte olduğumuz her yer bizim evimiz olabilir.”

Çocuklarla kahvaltı yaptıktan sonra kliniğe telefon ettim. Müdürüm Aylin Hanım durumumu duyunca birkaç gün izin verdi. Çocukları, yıllardır güvendiğim komşumuz Sevim Teyze’ye bıraktım. Sarp’a nerede olduklarını söylememesini rica ettim. Sonra kafeye gittim.

Ferda pencere kenarında oturuyordu. Masanın üzerinde kalın, kahverengi bir zarf vardı. Yüzündeki ifade, yıllar önce aramız açıldığında gördüğüm o çaresiz ifadeydi.

“Önce şunu bil,” dedi. “Ben sana hiçbir zaman yalan söylemedim.”

Zarfı açtım. İçinden eski bir tapu fotokopisi, banka dekontları ve annemin el yazısıyla hazırlanmış bir mektup çıktı.

İlk sayfadaki isim beni şaşkına çevirdi.

Benim adımdı.

“Bu ne?” diye fısıldadım.

“Büyükannen Saliha Hanım’ı hatırlıyorsun. Ölmeden önce İzmir’deki dairesini sana devretmişti. Üstelik kira gelirlerinin biriktirilmesini istemişti.”

“Büyükannem o evi yıllar önce satmadı mı?”

“Hayır. Sana öyle söylendi.”

Belgeleri tekrar inceledim. Devir tarihi, ben üniversitede okurken yapılmıştı. Büyükannem bana bir keresinde, “Bir gün kimseye muhtaç kalmayacaksın,” demişti. Onun sadece beni cesaretlendirdiğini sanmıştım.