BÖLÜM 1: Boş Masa

“Şu elmas yüzüğü çıkar ve çocuğunla birlikte bu evden defol git, çünkü bu rapor hepimizi aptal yerine koyduğunu doğruluyor.” Kayınvalidem Adelaide Preston, ağır ön kapıyı arkamdan kapatma fırsatı bulamadan bana bu sözleri haykırdı.

Oak Harbor’daki Preston malikanesinin büyük giriş holünde, omzuma yaslanmış derin bir uykuya dalmış oğlum Toby ile duruyordum. Küçük eli hâlâ yıpranmış bir oyuncak tavşanı sıkıca tutarken, rengarenk anaokulu sırt çantası yorgun kaslarımı acıtıyordu.

Baş resepsiyonist olarak çalıştığım sağlık merkezinde çift vardiyadan sonra bitkin düşmüştüm, yine de buraya aile kutlaması yapacağımızı düşünerek aceleyle gelmiştim. Ancak yemek salonuna doğru baktığımda, bizi bekleyen şenlikli bir yemek olmadığını fark ettim.

Uzun maun masa, tabak, çatal bıçak takımı ya da ev yapımı kızarmış etin o rahatlatıcı kokusu olmadan tamamen boştu. Preston ailesinin tamamı, tüylerimi diken diken eden ürpertici bir sessizlik içinde odanın çevresine oturmuştu.

Kocam Scott, kollarını sıkıca göğsünde kavuşturmuş, yüksek cumbalı pencerenin yanında duruyordu. Her akşam yaptığı gibi yanıma gelip beni selamlamadı ya da uyuyan oğlumuzun alnından öpmedi.