-
- — Kredi kartlarını iptal ettin mi? — diye tekrarladı Elif, bu kez daha alçak sesle. Murat gözleri öfkeyle parlayarak ona döndü. — Sana ne bundan? Elif yarım adım geri çekildi. O hareket bana herhangi bir itiraftan daha fazlasını anlattı. Elif onun hayatındaki yeni kraliçe değildi. Murat’ın korkutmaya başladığı bir sonraki kadındı. — Evet — dedim ben. — Hepsini iptal ettim. Sonuçta onlar benim kartlarımdı. Murat çenesini sıktı. — Ev için kullanılıyordu. — O zaman artık ihtiyacın yok. Çünkü burada yaşamıyorsun. Nermin Hanım sesini yükseltti. — Oğlum da bu eve katkıda bulundu! Kollarımı kavuşturdum. — Bir airfryer, bir Bluetooth hoparlör ve üç aylık vaatler getirdi. Hepsi dördüncü kutuda. Selin gülmemek için ağzını kapattı ama annesinin bakışı onu anında susturdu. Murat bana doğru bir adım attı. — Ayşe, beni zorlama. Eskiden bu cümle sesimi kısmama yeterdi. O gün garajdaki güvenlik kamerasını işaret ettim. — Her şey kayıt altında. Olduğu yerde durdu. Bazı erkeklerin cesareti, ortada kanıt olmadığı sürece sürer. Elif önce kameraya, sonra kutulara, sonra da Murat’a baktı. — Bana bu evin sana ait olduğunu söylemiştin. Ortaya çöken sessizlik muhteşemdi. Acı vericiydi, evet. Ama muhteşemdi. Murat hızla ona döndü. — Öyle demedim. — Dedin — diye karşılık verdi Elif. — Ayşe’nin ayrılık süreci tamamlanana kadar bir süre daha burada kalacağını söyledin. Evi birlikte aldığınızı söyledin. Gülmeden edemedim. — Ayrılık mı? Ne kadar yaratıcı. Dün geceye kadar ayrıldığımızı bilmiyordum. Üstelik bunu bir mesajla öğrendim. Nermin Hanım araya girdi. — Elif, ona kulak asma. Ayşe her şeyi çarpıtır. — Nüfus kayıtlarını da ben mi çarpıttım? — diye sordum. Herkes bana baktı. Kutulardan birinin içinden bir dosya çıkardım. Murat’ın yüzü bembeyaz oldu. — O da ne? — Evlilik cüzdanımız ve resmi kayıtlarımız. Hâlâ geçerli. Ne boşanma var ne mahkeme kararı ne de yasal ayrılık. Hiçbir şey. Elif donup kaldı. — Ama… biz dün evlendik. — O zaman tebrikler — dedim. — Sadakatsiz biriyle evlenmekle kalmadın, aynı zamanda hâlâ evli bir adamla evlenmiş oldun. Murat patladı. — Saçmalama! — Ben söylemiyorum. Avukat söyleyecek. Elif yüzüğünü yavaşça çıkardı. İnce, sade bir altın yüzüktü. Pahalı bir kuyumcudan alınmış gibi durmuyordu. Aceleyle satın alınmış gibiydi. — Bana boşanmanın çoktan sonuçlandığını söylemiştin — diye fısıldadı. Murat’ın sesi bir anda değişti. Yumuşadı. Tatlılaştı. Bir zamanlar beni “son bir borç daha ödeyelim” diye ikna ettiği sesin aynısıydı. — Aşkım, bu sadece bir prosedür. Ayşe hâlâ öfkeli. Seni şüpheye düşürmeye çalışıyor. O an tuhaf bir şey hissettim. Tam olarak merhamet değildi. Ama bir tanıdıklık hissiydi. Elif’in yüzünde yıllar önce kendi yüzümde gördüğüm ifadeyi gördüm: Utanç, korku ve her şeyin mantıklı bir açıklaması olduğuna inanma isteği. Çünkü aksi halde kandırıldığını kabul etmek zorunda kalırsın. — Elif — dedim. — Murat’ın hâlâ benim kredi kartlarımı kullandığını biliyor muydun? Elif yavaşça başını salladı. — Bana şirket kartları olduğunu söylemişti. — Antalya seyahatini benim seyahat kartımla ödediğini biliyor muydun? Murat bağırdı: — Kes sesini! Elif irkildi. Ben irkilmedim. Onun gerçek ses tonunu yıllardır biliyordum. — Altıncı kutu — dedim garaj kapısının yanındaki kutuyu işaret ederek. — Hesap dökümlerin orada, Murat. Otel ödemeleri, romantik akşam yemeği, içkiler, sahilde çekilen düğün fotoğrafları ve balayı süitine yapılan yükseltme de dahil. Nermin Hanım göğsüne elini götürdü. — Düğününü Ayşe’nin parasıyla mı yaptın? Murat öfkeyle annesine baktı. — Anne, sen de başlama. — Benimle bu şekilde konuşma! — O zaman onun tarafını tutma! Bu bağırış Elif’in gözlerini yere indirmesine neden oldu. Ve o anda anladım. Balayı çoktan bitmeye başlamıştı. O zamana kadar olanları tiyatro gibi izleyen Selin kutulardan birine yaklaştı. — Ağabeyimin eşyaları nerede? — Etiketli. Bir ve ikinci kutuda kıyafetler. Üçüncüde ayakkabılar. Dördüncüde elektronikler. Beşincide belgeler. Egosu ise hiçbirine sığmadı. Selin kahkahayı patlattı. Nermin Hanım koluna hafifçe vurdu. — Selin! — Özür dilerim anne ama gerçekten komikti. Murat öfkeyle bir kutuyu kaptı. — Bunun bedelini ödeyeceksin Ayşe. — Muhtemelen birçok şeyin bedelini ödeyeceğim. Ama bunun değil. — Sana dava açacağım. — Aç. Ben de yetkisiz kart kullanımı, dolandırıcılık, manevi tazminat ve avukatımın kahvaltıdan önce bulacağı diğer her şey için dava açacağım. Yüz ifadesi değişti. — Avukat mı? — Sabah altıdan beri. Bu söz kredi kartlarının iptal edilmesinden bile daha çok canını yaktı. Çünkü onun planı farklıydı. Benim ağlayacağımı sanmıştı. Annemi arayacağımı. Açıklama isteyeceğimi. Yalvaracağımı. Peşinden koşacağımı. Elif’e bağıracağımı. Ama sıkıcı dediği kadın; tablolar hazırlamayı, yedek almayı, ekran görüntüsü toplamayı, olay kronolojisi çıkarmayı ve hukuki dosya hazırlamayı biliyordu. Hem de o daha akşamdan kalmalılığını atlatamadan. Elif sokağa doğru baktı. — Ben gidiyorum. Murat kolundan tuttu. — Hiçbir yere gitmiyorsun. Vücudum zihnimden önce tepki verdi. — Bırak onu. Murat bana döndü. — Karışma. — Kendi garajımda, kendi kameramın önünde, ona yalan söyleyerek yasa dışı şekilde evlendiğini yeni öğrenen bir kadının kolunu tutuyorsun. Bırak onu, Murat. Elif kolunu çekmeye çalıştı. Murat’ın bırakması bir saniye sürdü. Bir saniye fazla. Elif hızla uzaklaştı ve derin nefesler aldı. — Bana Ayşe’nin deli olduğunu söylemiştin — dedi. — Seni kontrol ettiğini, paranı aldığını, mutlu olmana izin vermediğini… Sonra bana baktı. — Özür dilerim. Bu kelimeyle ne yapacağımı bilemedim. O benim arkadaşım değildi. Tamamen masum da değildi. Ama asıl düşman da o değildi. — Elindeki bütün kanıtları sakla — dedim. — Mesajlar, ödemeler, fotoğraflar… Hepsini. İhtiyacın olacak. Murat küçümseyerek güldü. — Şimdi müttefik mi oldunuz? — Hayır — dedim. — Sadece ben çıkmaya çalıştığım yangının içine başka bir kadının gözleri kapalı şekilde girmesine izin verecek kadar kötü biri değilim. Nermin Hanım ağlamaya başladı. — Benim oğlum suçlu değil. Tam o anda, hayatın tuhaf bir mizah anlayışı varmış gibi, köşeden bir polis aracı döndü. Sabah gelen aynı ekipti. Yaşlı polis memuru arabadan inerken yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu: “Geri döneceğimi biliyordum.” — Ayşe Hanım — dedi. — Her şey yolunda mı? — Şimdilik. Murat yüksek sesle konuştu: — Memur bey, bu kadın beni kendi evime sokmuyor! Polis derin bir iç çekti. — Beyefendi, bunu daha önce inceledik. Mülk tamamen hanımefendinin adına kayıtlı. — Ama ben onun kocasıyım! Polis başını hafifçe eğdi. — Gönderdiğiniz mesaja bakılırsa, aynı zamanda başka biriyle de yeni evlenmişsiniz. Genç polis memuru bu kez kahkahasını tutamadı. Gülüşünü gizlemek için öksürdü. Nermin Hanım’ın yüzü kıpkırmızı kesildi. — Ne büyük saygısızlık! Yaşlı polis memuru Murat’a baktı. — Eşyalarınızı sakin bir şekilde alın. Eve girmeyin. Tehdit etmeyin. Kimseye dokunmayın. Hukuki bir anlaşmazlık varsa avukatlar ilgilensin. Murat yumruklarını sıktı. — Bu iş burada bitmedi. Polis kaşını kaldırdı. — Bu bir tehdit gibi geldi. İsterseniz rapora daha açık bir şekilde geçirelim. Murat sustu. Ne güzel kelimeydi şu “rapor”. Bazı insanları sevgiden daha hızlı terbiye ediyordu. Yaklaşık yirmi dakika boyunca kutuları taşıdılar. Nermin Hanım her gömleğin üzerinde ağlıyor, sanki oğlunu toprağa veriyormuş gibi davranıyordu. Selin oyun konsolunu ve spor ayakkabıları taşıdı. Elif ise yardım etmedi. Kaldırımın kenarında yüzüksüz şekilde durmuş, telefonuna bakıyordu. Muhtemelen eski mesajları artık bambaşka gözlerle okuyordu. Murat son kutuyu aldığında bana yaklaştı. — Ayşe. — Hayır. — Sadece beni dinle. — Hayır. — Aptallık ettim. — Evet. Gözlerini kırpıştırdı. Sanırım yumuşayacağımı düşündü.
-
- Yanıldı. — Ama altı yıl böyle çöpe atılmaz. — Sen onları Antalya’da çöpe attın. Ben sadece ardından temizliği yaptım. Yüzü anında değişti. — Demek ki beni hiç sevmedin. Eskiden bu söz canımı yakardı. Ama o gün bunun son numarası olduğunu anladım. Beni onu terk ettiğim için suçlu hissettiremezse, yeterince sevmediğim için suçlu hissettirmeye çalışacaktı. — Seni o kadar çok sevdim ki, seni sürekli ayakta tutmayı evlilik sandım. — Elif beni anlıyor. Kaldırımın kenarında duran Elif başını kaldırdı. — Beni bu işe karıştırma. Onu ilk kez bu kadar kararlı gördüm. Murat donup kaldı. — Ne? — Beni karıştırma. Bana da yalan söyledin. Nermin Hanım öfkeyle araya girdi. — Bak sen şu işe! Elif gözlerini kaçırmadı. — Evet hanımefendi. Tam olarak öyle. Selin mırıldandı: — İşte şimdi ilginçleşti. Genç polis yine öksürdü. Murat kutularını kiralık bir kamyonete yüklemeye başladı. Onları nasıl yerleştireceğini bile bilmiyordu. Kendi kıyafetleriyle mücadele edişini izlemek bana garip bir hüzün verdi. Yıllarca bunları da ben yapmıştım. Valizleri hazırlamak. Seyahatleri planlamak. Faturaları ödemek. Randevuları ayarlamak. Annesine hediye almak. Araç sigortasını yenilemek. Doğum günlerini hatırlamak. Kredi kartlarını elinden alınca, geriye sadece düzgün kapatılmamış kutularla uğraşan bir adam kalmıştı. Herkes gittikten sonra Elif kaldı. Garajdan ona baktım. — Bir şey mi istiyorsun? Kollarını kendine sardı. — Gidecek bir yerim yok. Acı bir gülümsemeyle güldüm. — Bu konuda sana yardımcı olamam. — Yardım istemiyorum. Sadece… bana ekran görüntülerini gönderebilir misin? Evlilik kayıtlarını, kartlarla ilgili olanları… Ne kadar kötü bir durumda olduğumu anlamam gerekiyor. Birkaç saniye ona baktım. Sonra başımı salladım. — E-posta adresini ver. Verdi. Birbirimize sarılmadık. Film sahnesi gibi bir kadın dayanışması yaşanmadı. Sadece aynı adam tarafından kandırılmış iki kadın, bir evin önünde duruyordu. Ve ikimiz de artık şunu anlamıştık: Düşman her zaman düşman gibi görünmez. Bazen takım elbiseyle gelir. Gülümser. Ve Netflix şifresini seninle paylaşır. Garaj kapısını kapattığımda ev sessizliğe gömüldü. İşte o zaman ağladım. Çok değil. Hayal ettiğim kadar da değil. Yeni takılan kilidin yanında, girişteki zemine oturdum. Ellerim karton ve keçeli kalem kokuyordu. Bu evi tek başına satın alan Ayşe için ağladım. Sonra birinin ona kendi evinde misafir gibi hissettirmesine izin veren Ayşe için. Murat’ın geç geldiği geceler için ağladım. Ve onun sadece yorgun olduğuna kendimi inandırdığım zamanlar için. “Projeler” dediği borçları ödediğim günler için. Ve o mesaj için. “Sen acınacaksın.” Hayır. Acınacak biri değildim. Yorgundum. Fazla güvenmiştim. Ama acınacak durumda değildim. Saat akşam beşte avukatım geldi. Avukat Selin Yılmaz. Elinde siyah bir dosya, kahve ve kolay kolay şaşırmayan insanların ifadesi vardı. Her şeyi okudu. Mesajı. Ekran görüntülerini. Harcamaları. Evlilik kayıtlarını. Güvenlik kamerası görüntülerini. Polis raporunu. Sonra bana baktı. — Eşiniz sadece sadakatsiz değilmiş. — Evet? — Aynı zamanda oldukça beceriksizmiş. — Bu iyi bir şey mi? — Hem de çok iyi. Ertesi gün davaları açtık. Boşanma. Mal ayrılığı işlemleri. Yetkisiz kart kullanımı nedeniyle tazminat talebi. Mülke girişinin engellenmesi için koruyucu tedbir. Ve olası çok eşlilik nedeniyle resmi bildirim. Kelime kulağa eski zamanlardan kalma gibiydi. Sanki eski Türk filmlerinden çıkmıştı. Ama onu resmi bir hukuk belgesinde görünce anladım ki Murat’ın yaptığı şey sadece duygusal bir ihanet değildi. Gerçek sonuçları olan bir eylemdi. Üç gün sonra Elif bana mesaj attı. “Ayşe, seninle görüşmem gerekiyor. Bilmediğin bir şey var.” İlk tepkim mesajı silmek oldu. Zaten yeterince sorun vardı. Ama içimde bir his, felaketin henüz bitmediğini söylüyordu. Ankara’nın Kızılay semtindeki sakin bir kafede buluştuk. Evimden uzakta. Elif makyajsız gelmişti. Gözlerinin altında mor halkalar vardı. Elinde pembe bir dosya taşıyordu. — Tekrar özür dilemek için gelmedim — dedi. — Güzel. Çünkü affetme havasında değilim. Başını salladı. Dosyadan bazı belgeler çıkardı. — Murat sadece düğün için senin kartlarını kullanmadı. Senin vergi numaranı ve banka hesap dökümlerini kullanarak bir şirket adına kredi başvurusu yaptı. Kahve boğazımı yaktı. — Ne şirketi? — Benimle açacağını söylediği bir seyahat acentesi. Bana senin yatırım ortağı olduğunu söyledi. Her şeyden haberin olduğunu, sadece göz önünde olmayı sevmediğin için adının görünmesini istemediğini anlattı. Gözlerimi kapattım. Benim o “sessiz ve mütevazı” karakterim… Her zaman işine yaramıştı. — Herhangi bir belge imzaladın mı? — diye sordum. — Evet. Ama kopyaları bana gönderildiğinde senin imzanı gördüm. Kimliğindeki imzaya hiç benzemiyordu. O zaman araştırmaya başladım. Elif bana bir belge uzattı. Orada benim adım vardı. Taklit edilmiş imzam vardı. Evim, manevi teminat olarak gösterilmişti. Ve gördüğüm rakam kanımı dondurdu. 12 milyon Türk lirası. — Kredinin tamamı onaylanmadı — dedi Elif aceleyle. — Ama bir kısmı serbest bırakıldı. Murat parayı iki hafta önce aldı. Kahve fincanını iki elimle sıktım. — O para nerede? Elif gözlerini kaçırdı. — Sanırım borçlarını kapattı. Ve düğünü finanse etti. Kahkaha attım. Yüksek sesle. Yan masadaki yaşlı bir teyze dönüp bana baktı. — Kusura bakmayın — dedim. — Az önce kendi yerime getirilen kadını, sahte bir krediyle finanse ettiğimi öğrendim. Elif yüzünü elleriyle kapattı. — Daha önce şüphelenmeliydim. — Evet. Ellerini indirdi. — Biliyorum. Onu teselli etmedim. Bu benim görevim değildi. Ama belgeleri aldım. — Bunları getirdiğin için teşekkür ederim. — Daha fazlası var. Bana korkuyla baktı. — Hamileyim. Olduğum yerde kaldım. Bu cümle aramıza düşen yeni bir bombaydı. Ama bu kez patlaması farklı oldu. Kıskançlık hissetmedim. Sadece yorgun bir hüzün. — Çocuk ondan mı? Başını salladı. — Bu yüzden evlendim. Bana bebeği korumak için acele etmemiz gerektiğini söyledi. Senin her şeyi bildiğini, boşanmanın tamamlandığını, sadece son imzaların kaldığını anlattı. Pencereye baktı. — Dün bana sessiz kalmamı söyledi. Eğer konuşursam her şeyi benim planladığımı, senin imzanı benim taklit ettiğimi söyleyeceğini söyledi. İşte o anda Murat’ı bütünüyle gördüm. Murat ne Elif’i seviyordu. Ne de beni. O sadece kendi çıkardığı yangınları söndüren kadınları seviyordu. — Bütün mesajları sakla — dedim. — Sakladım. — Onunla yalnız görüşme. — Görüşmeyeceğim. — Bir avukat bul. — Zaten randevu aldım. Gözleri doldu. — Bana neden yardım ediyorsun? Cevap vermem biraz sürdü. — Sana yardım etmiyorum. Murat’ın başka bir kapıdan tekrar içeri girmesini engelliyorum. Elif başını salladı. O öğleden sonra bütün belgeleri avukatım Selin Yılmaz’a teslim ettim. Okudukça yüz ifadesi değişiyordu. — Ayşe, bu artık sadece bir boşanma davası değil. — Biliyorum. — Sahtecilik var. Dolandırıcılık var. Güveni kötüye kullanma ihtimali var. — Biliyorum. — Finansal bilgilerini kullandıysa acil tedbir talep edebiliriz. — Hemen yapalım. Şikâyet aynı hafta içinde yapıldı. Murat iki gün ortadan kayboldu. Sonra bir gece saat on birde evimin kapısında belirdi. Kapıyı çalmadı. Yumrukladı. — Ayşe! Aç kapıyı! Ben üst kattaydım. Pijamalarım üzerimdeydi. Kalbim göğsüme vuruyordu. Kameradan baktım. Saçları dağılmıştı. Sarhoştu. Ya da çaresizdi. Belki de ikisi birden. Kapıyı açmadım. Polisi aradım. O bağırmaya devam etti. — Beni mahvettin! Bu benim fırsatımdı! Benim fırsatım. “Bizim evliliğimiz” değil. “Çocuğum” değil. “Benim hatam” değil. Benim fırsatım. — Bana hiçbir zaman inanmadın! — diye bağırdı. — Bu yüzden her şeyi kendi başıma yapmak zorunda kaldım! Polis yedi dakika içinde geldi. Kamera her şeyi kaydetti. Onu götürürlerken başını kaldırıp yukarı baktı. — Benim gibisini bir daha bulamayacaksın! Pencereye yaklaştım ama açmadım. — Mesele zaten bu. Beni duyup duymadığını bilmiyorum. Önemi de yoktu. Haftalar sonra olay büyüdü. Sahte şirket. Kredi dolandırıcılığı. Çifte evlilik skandalı. Suçlamalar. İlk eşin kredi kartıyla finanse edilen Antalya düğünü. Selin bana mesaj attı. “Annem, Murat’ın iyi niyetini kullandığını söylüyor.” Şöyle cevap verdim: “Kardeşin benim imzamı taklit etti.” Bir dakika sonra cevap geldi. “Evet, şey… iyi niyetli kısmını geri alıyorum.” Neredeyse gülecektim. Nermin Hanım hiçbir zaman özür dilemedi. Ağlayarak ses kayıtları gönderdi. Ama hepsi aynı şekilde başlıyordu: “Biliyorum, Murat hata yaptı ama sen de…” Hepsini sildim. O “ama” kelimesi duygusal bir hamamböceği gibiydi. Nerede bir çatlak bulsa oradan çıkıyordu. Aylar sonra Elif bebeğini dünyaya getirdi. Bir kız çocuğu. Hastaneye gitmedim. Ama bir gün e-posta kutuma bir fotoğraf düştü. Sadece bebeğin minik ayağı görünüyordu. Sarı bir battaniyeye sarılmıştı. Mesajda şöyle yazıyordu: “Adı Defne. Şimdilik Murat’ın soyadını taşımıyor. Beni zamanında uyardığın için teşekkür ederim.” Hemen cevap vermedim. Bir süre sonra sadece şunu yazdım: “Kendine dikkat et. Ve onu da koru.” Başka hiçbir şey. Boşanmam beklediğimden daha hızlı sonuçlandı. Çünkü Murat’ın artık oynayacak gücü kalmamıştı. Borçlar. Soruşturmalar. Davalar. Hepsi üstüne çökmüştü. Yine de son bir kez benden para istemeyi denedi. “Her şeyi sakin bir şekilde çözebilmek için.” Avukatım güldü. Mesleki bir gülüş değildi. İnsani bir gülüştü. — Ne kadar tutarlı bir adam — dedi. — Kendi yıkımını bile başkalarına finanse ettirmeye çalışıyor. Boşanma evraklarını imzaladığım gün mutluluk hissetmedim. Boşluk hissettim. Sanki salondaki devasa bir eşya kaldırılmıştı da ilk kez içeri güneş giriyordu. Eve döndüm. Bütün pencereleri açtım. Yeni kilit hâlâ parlıyordu. Müzik açtım. Ayrılık şarkıları değil. Evlenmeden önce dinlediğim eski şarkılar. Kendime çay demledim. Bu kez sıcakken içtim. Tam bir yıl sonra, yine gece 02.47’de uyandım. Yatağımda yalnızdım. Telefon komodinin üzerindeydi. Titreşim yoktu. Hakaret yoktu. Acımasız itiraflar yoktu. Kapıya gelen polisler yoktu. Sadece sessizlik vardı. Bana ait bir sessizlik. Kalktım. Salona indim. O gece oturduğum aynı koltuğa oturdum. Ve şu mesajı ilk okuduğum anı düşündüm: “Az önce Elif’le evlendim.” Buz gibi elleri ve kırılmış kalbiyle sadece “Harika.” diye cevap veren Ayşe’yi düşündüm. Bu kayıtsızlık değildi. İçgüdüydü. İçimdeki en akıllı tarafın, ihaneti bir başarı gibi ilan eden bir adamla tartışmanın anlamsız olduğunu anlamasıydı. O “Harika” aslında şunları söylüyordu: İtiraf ettiğin için teşekkürler. Gittiğin için teşekkürler. Kanıtı kendi elinle gönderdiğin için teşekkürler. Ve beni kendimi savunamayacak kadar sıkıcı sandığın için teşekkürler. Evime baktım. Gerçek evime. Parasını benim ödediğim duvarlara. Benim seçtiğim pencerelere. Artık onun anahtarıyla açılmayan kapıya. Ve gülümsedim. Çünkü o sabah polis gerçekten kapımı çalmıştı. Ama karşılarında yıkılmış bir eş bulmamışlardı. Karşılarında kilidi değiştirilmiş bir ev, kapatılmış hesaplar, saklanmış kanıtlar ve yeniden kendisine ait olmaya hazır bir hayat bulan bir kadın vardı. Murat beni Antalya’dan aşağılamak istemişti. Ama sonunda bana gönderdiği şey aşağılanma değil… Özgürlüğümün makbuzu olmuştu.