Kızım Sarah’nın cenazesi, uzun hayatımda yaşadığım en yıkıcı gündü. Oakridge kasabasındaki küçük taş şapel, iş ortakları, eski komşular ve uzak akrabalar da dahil olmak üzere saygılarını sunmaya gelen insanlarla dolup taşmıştı.

Sunak boyunca sıralanmış zambaklar ve beyaz güller, odayı o kadar yoğun kokuyla doldurmuştu ki, nefes almak zorlaşıyordu. Yaşlı bir orgcu, sıralarda oturan herkesin kalbine dokunan yavaş bir melodi çalıyordu.

Ön sıralara yakın duruyordum ama kendimi uçsuz bucaksız ve sessiz bir okyanusta sürükleniyormuş gibi hissediyordum. Ellerimi sıkıca önümde kenetlemiş, tabutun cilalı ahşabına bakıyordum.

Havaya fısıldadım, “Lütfen, Sarah, uyan ve bana bunun tamamen bir hata olduğunu söyle.” Asla gelmeyeceğini bildiğim bir yanıt bekledim, çünkü ölüm kimsenin tırmanamayacağı sessiz bir duvardır.

Sarah doğduğu günden beri evrenimin merkeziydi ve annesi öldükten sonra hayata devam etmemin tek sebebi oydu. Küçükken başını çenemin altına nasıl soktuğunu ve her zaman bir takım olacağımıza dair verdiği sözü hatırlıyorum.

Annesinin cenazesinden sonra bana, “Birbirimize sahip çıkacağız baba,” demişti. Bu sözü kalbime kazımış, onun hiçbir şeyden mahrum kalmaması için üç farklı işte çalışmıştım.