-
- KIZIMIN HAYATINI KURTARAN DOKTOR, YILLARCA SAKLADIĞI SIRRI AÇIKLADIĞINDA HER ŞEY DEĞİŞTİ “Anne, ne olur sakin olun. Çünkü İdil’in hastanedeki dosyasında yazanlar doğruysa, yıllardır hepimiz çok büyük bir yalanın içinde yaşıyoruz. Ve o yalanı ortaya çıkaracak kişi, henüz doğmamış olan kendi çocuğum…” Damadım Barın’ın bu sözlerini duyduğumda ayaklarımın altından yer kaydı. Karşımda duran genç adam, yıllar önce kızımı ölümün kıyısından kurtarmıştı. Ona yalnızca damadım olarak değil, ailemize gönderilmiş bir mucize olarak bakıyordum. Ama şimdi yüzündeki korku, hayatımızı değiştirecek bir şey bildiğini gösteriyordu. “Ne demek istiyorsun Barın?” diye fısıldadım. Tam o sırada İdil koridorda belirdi. “Anne, Barın, neden böyle bakıyorsunuz? Bir şey mi oldu?” Barın hemen toparlanmaya çalıştı. “Yok bir şey hayatım. Annenle hastanedeki bazı işlerden konuşuyorduk.” Kızım gülümsedi ama gözlerindeki şüpheyi fark ettim. O gece eve dönerken eşim Rıfat’a hiçbir şey anlatmadım. Çünkü Barın, ertesi sabah hastanede benimle yalnız görüşmek istediğini söylemişti. Sabaha kadar gözümü kırpmadım. Ertesi gün hastaneye gittiğimde Barın beni küçük bir toplantı odasına aldı. Masanın üzerinde kalın bir dosya duruyordu. “Anne, önce size bir şey itiraf etmeliyim,” dedi. “İdil’in iyileşmesi sandığınız gibi yalnızca uyguladığımız tedavi sayesinde olmadı.” Şaşkınlıkla yüzüne baktım. “Nasıl yani?” “İdil’in hastalığı, bağışıklık sistemini etkileyen çok nadir bir genetik bozukluktu. Geleneksel tedaviler sonuç vermeyince deneysel bir hücre tedavisine başvurduk.” “Bunları biliyorum.” “Ama bilmediğiniz bir şey var. O tedavide kullanılan hücrelerin kaynağı size doğru anlatılmadı.” Barın dosyadan sararmış bir belge çıkardı. “İdil’in tedavisinde kullanılan hücreler, yıllar önce saklanmış bir göbek kordonu kanı örneğinden hazırlanmıştı. Kayıtlarda bağışçı bilgileri gizlenmişti.” “Bu kötü bir şey mi?” “Tek başına hayır. Fakat dün gelen genetik tarama sonuçları beni şüphelendirdi. İdil’in eski kayıtlarını yeniden incelediğimde bağışçıya ait dosyanın değiştirildiğini fark ettim.” Boğazım kurudu. “Peki gerçek bağışçı kim?” Barın önümdeki belgeyi çevirdi. Üzerinde bir isim vardı.
-
- Eylül Karaca. İsmi ilk kez duyuyordum. “Bu kadın kim?” Barın başını eğdi. “Anne, Eylül benim kız kardeşim.” Donup kaldım. “Ne?” “Kız kardeşim doğduktan kısa süre sonra hayatını kaybetti. Ailem, onun göbek kordonu kanını yıllar önce bağışlamış. Ben bunu bilmiyordum. Tedavi sırasında hastanenin araştırma komitesinde çalışıyordum. Kaynağın ayrıntılarını sorgulamadım.” “Yani kızımı senin kardeşinden alınan hücrelerle mi iyileştirdiniz?” “Evet. Ama asıl mesele bu değil.” Barın sandalyesinden kalktı. “İdil’in genetik testlerinde beklenmedik bir bulgu çıktı. Tedavide kullanılan hücrelerin bir kısmı yıllar sonra bile kanında tespit edilebiliyor. Bu durum bazı testlerin yanlış yorumlanmasına neden olabiliyor.” “Çocuğunuzla bunun ne ilgisi var?” Barın gözyaşlarını tutamıyordu. “İdil’in hamilelik taramasında ciddi bir genetik hastalık ihtimali görüldü. İlk doktor bunun bebeğe geçtiğini düşündü. Fakat eski kayıtları karşılaştırınca sonuçların tedaviden kalan bağışçı hücrelerinden etkilenmiş olabileceğini anladım.” Derin bir nefes aldım. “Yani bebeğin hasta olup olmadığını bilmiyorsunuz.” “Henüz bilmiyoruz.” Bir süre ikimiz de konuşmadık. Sonra asıl soruyu sordum. “Peki neden bunu yıllarca sakladın?” Barın başını kaldırdı. “Çünkü tedavinin uygulandığı dönemde bazı belgelerin eksik olduğunu fark etmiştim. İdil iyileşmeye başladığında araştırmanın durdurulmasından korktum. Dosyadaki eksiklikleri bildirmedim.” Öfkeyle ayağa kalktım. “Sen doktordun Barın! Biz sana kızımızın hayatını emanet ettik!” “Biliyorum.” “Biliyor musun gerçekten? İdil sana bütün kalbiyle güvendi!” “Ben de onu sevdim anne. Ama sevgim yaptığım yanlışı ortadan kaldırmıyor.” O an karşımdaki adama tokat atmak istedim. Fakat daha büyük bir korkum vardı. “İdil’e ne söyleyeceğiz?” “Gerçeği.” “Bu onu mahvedebilir.” “Yalanı sürdürürsek daha kötü olacak.” Hastaneden çıktığımda ellerim titriyordu. İdil’in çocukluğunu düşündüm. Ağrılar yüzünden uyuyamadığı geceleri, odasındaki oyuncak bebeğe sarılıp ağlayışını, doktorların çaresiz yüzlerini… Bir anne olarak tek dileğim onun yaşamasıydı. Şimdi ise hayatını kurtardığını düşündüğümüz tedavinin ardında bir sır vardı. Akşam Barın bizi evlerine çağırdı. İdil kapıyı açtığında yüzündeki gülümseme içimi parçaladı. “Anneciğim, bebek odası için renk seçiyoruz. Sen de yardım edeceksin.” Ona sarıldım. Keşke zaman orada durabilseydi. Salona geçtiğimizde Barın masaya bir dosya koydu. “İdil, sana söylemem gereken önemli şeyler var.” Kızım önce gülümsedi. Sonra kocasının yüzünü görünce sustu. Barın her şeyi anlattı. Tedaviyi, saklanan kayıtları, bağışçı hücrelerini ve hamilelik testlerindeki belirsizliği… İdil tek kelime etmeden dinledi. Sonunda yalnızca bir soru sordu. “Sen bunları evlenmeden önce biliyor muydun?” Barın gözlerini kaçırdı. “Belgelerde eksiklik olduğunu biliyordum. Ama kaynağın kardeşimle bağlantısını yeni öğrendim.” “Ve bana hiçbir şey söylemedin.” “Seni kaybetmekten korktum.” İdil’in gözlerinden yaşlar akmaya başladı. “Ben hastalıktan korkarak büyüdüm Barın. Ölmekten korktum. Ama en çok, sevdiğim insanların bana acıdığı için gerçeği saklamasından korktum.” Barın ona yaklaşmak istedi. Kızım geri çekildi. “Bana biraz zaman ver.” O gece İdil bizimle geldi. Eski odasında uyudu. Sabah kahvaltı hazırlarken mutfağa girdi. Gözleri şişmişti. “Anne, ben bebeğimi kaybedecek miyim?” Ona sarıldım. “Bilmiyoruz kızım. Ama bu kez hiçbir şeyi öğrenmeden karar vermeyeceğiz.” Ertesi hafta başka bir hastanede, tedaviyi uygulayan ekipten bağımsız uzmanlara başvurduk. Yapılan ayrıntılı incelemeler günler sürdü. Bu sırada Barın, çalıştığı hastanenin yönetimine yıllar önce gizlediği belge eksikliklerini yazılı olarak bildirdi. Hakkında soruşturma başlatıldı. Görevinden geçici olarak uzaklaştırıldı. İdil bunu öğrendiğinde şaşırdı. “Demek sonunda doğruyu söylemiş.” Ama yüzündeki kırgınlık hâlâ duruyordu. Üç hafta sonra doktorumuz bizi hastaneye çağırdı. Muayene odasına girerken İdil’in elleri buz gibiydi. Doktor dosyayı açtı. “Size iki haberimiz var.” Hepimiz nefesimizi tuttuk. “İlk olarak, önceki taramada görülen bulguların annenin kanındaki farklı hücre grupları nedeniyle yanıltıcı olmuş olabileceğini doğruladık. Bebeğin doğrudan incelenen örneğinde korktuğumuz genetik hastalığa rastlamadık.” İdil ağlamaya başladı. “Yani bebeğim sağlıklı mı?” “Şu ana kadar yaptığımız incelemeler olumlu. Elbette gebelik takibine devam edeceğiz.” Kızım ellerini yüzüne kapattı. Ben de gözyaşlarımı tutamadım. Ama doktorun ikinci haberi vardı. “İdil Hanım, sizin eski tedavinizle ilgili bazı bulgular da elde ettik.” Odadaki sevinç bir anda yerini sessizliğe bıraktı. “Eski örnekler incelendiğinde bağışçı hücrelerinin gerçekten size ait bazı kan hücreleriyle birlikte bulunduğu görüldü. Bu, tedavi geçmişiniz açısından önemli. Ancak tek başına kötü bir sonuç anlamına gelmiyor.” “Yani yeniden hastalanacak mıyım?” “Bunu gösteren bir bulgu yok. Fakat düzenli takip önemli.” İdil başını salladı. “Ben takiplerden korkmam doktor hanım. Bilmemekten korkarım.” O cümleyi duyduğumda kızımla gurur duydum. İdil birkaç hafta sonra Barın’la görüşmeyi kabul etti. Ben de yanında olmak istedim ama kızım bu konuşmayı yalnız yapmak istediğini söyledi. İki saat sonra eve döndüğünde sessizdi. “Ne oldu?” diye sordum. “Barın bana bütün belgeleri verdi. Hastane yönetimine yaptığı bildirimin kopyasını da.” “Peki affettin mi?” İdil uzun süre düşündü. “Henüz bilmiyorum anne. Ama bir insanı affetmekle ona yeniden güvenmek aynı şey değil.” Aylar geçti. Barın hakkındaki soruşturma tamamlandı. Tedavi sırasında kayıtların eksik tutulmasında başka sorumluların da bulunduğu ortaya çıktı. Ancak Barın’ın fark ettiği sorunları zamanında bildirmediği doğrulandı ve mesleki yaptırımlarla karşılaştı. En azından artık hiçbir şey saklanmıyordu. İdil, hamileliğinin son aylarında kendi evine döndü. Barın’la ilişkilerini yeniden kurmaya çalışıyorlardı. Kızım ona bir şart koymuştu. “Bir daha beni korumak için bile olsa benden gerçeği saklamayacaksın.” Barın kabul etti. Doğum günü geldiğinde hepimiz hastanedeydik. Uzun ve yorucu saatlerin ardından minicik bir kız çocuğu dünyaya geldi. İdil bebeğini kucağına aldığında hıçkırarak ağladı. “Anne, bak! Gerçekten burada. Benim kızım…” Bebeğin adını Eylül koydular. Barın’ın yıllar önce kaybettiği küçük kız kardeşinin adıydı bu. Ancak İdil o ismi yalnızca geçmişteki bağışçı nedeniyle seçmemişti. “Bazen hiç tanımadığımız bir insan hayatımıza dokunur,” dedi. “Bizim bile bilmediğimiz bir iyiliği, yıllar sonra geleceğimizi değiştirir.” Barın bebeğinin başını öptü. “Keşke kardeşim bugünleri görebilseydi.” İdil kocasının elini tuttu. “Belki göremiyor ama onun hatırası artık bu evde yaşayacak.” O an, uzun zamandır ilk kez gerçek bir huzur hissettim. Bir yıl sonra Eylül’ün ilk doğum gününü kutladık. Bahçeye küçük bir masa kurduk. İdil müzik açıp kızını kucağına aldı. Sonra Barın’a elini uzattı. “Benimle dans eder misin?” Barın gözlerine inanamadı. “Gerçekten mi?” İdil gülümsedi. “Geçmişi değiştiremeyiz. Ama bundan sonra nasıl yaşayacağımıza karar verebiliriz.” İkisi dans etmeye başladığında gözlerim doldu. Bir zamanlar hastane yatağından kalkamayan kızım, şimdi kendi çocuğuyla birlikte gülüyordu. O gün bir şeyi anladım. Hayatımızı değiştiren bütün gerçekler güzel olmayabilir. Bazen sevdiğimiz insanların hataları, yıllarca inandığımız mutluluğu bile sarsar. Ama gerçeklerden kaçmak, onları yok etmez. Barın’ın yaptığı yanlışın sonuçları silinmemişti. İdil de yaşadığı kırgınlığı bir günde unutmamıştı. Onlar güveni yeniden kurmanın, her gün dürüst olmayı seçmekten geçtiğini öğrenmişlerdi. Müzik bittiğinde İdil yanıma geldi. “Anne, çocukken sana ne derdim, hatırlıyor musun?” Gülümsedim. “İyileşirsem hiç oturmadan dans edeceğim, derdin.” Başını salladı. “Ben o zaman yalnızca dans etmek istiyordum. Şimdi ise kızımın, hayatı boyunca korkmadan yaşayabilmesini istiyorum.” Elini tuttum. “Umarım hiç korkmaz kızım. Ama korktuğunda da gerçeği öğrenmekten vazgeçmesin.” İdil başını omzuma yasladı. Bahçede küçük Eylül’ün kahkahaları yükseliyordu. Yıllarca kızımı kaybetme korkusuyla yaşamıştım. Şimdi ise onun kendi kızına sarılışını izliyordum. Ve o an anladım ki gerçek mucize yalnızca ölümden kurtulmak değildi. Gerçek mucize, bütün acılara ve hatalara rağmen yeniden güvenmeyi, sevmeyi ve yaşamayı öğrenebilmekti. Çünkü bir aileyi ayakta tutan şey kusursuz insanlar değil, hatalarını kabul edebilen insanlar ve o hataların üzerine dürüstlükle yeniden kurulan sevgiydi.