Yirmi iki yıl boyunca emek verdiğim bağın ortasında, kızımın en mutlu gününü kutlamayı hayal ediyordum. Seksen dönümlük üzüm bağımız, yıllardır ailemizin emeğiyle büyümüş, rahmetli eşim Mehmet ile birlikte kurduğumuz hayatın en değerli mirası olmuştu. Düğün, yıllarca özenle baktığım gül bahçesinin yanında yapılacak, davetlilere ikram edilecek şaraplar ise kendi bağlarımızdan toplanan üzümlerden hazırlanacaktı. Organizasyonun tüm masraflarını ben üstlenmiş, yemeklerden çiçeklere, müzikten konaklamaya kadar her ayrıntıyı ödemiştim. Kızımın evliliğe borçsuz başlamasını istiyordum.

Düğüne dört gün kala çiçek firmasını yönlendirmek için kızım Selin’i aradım. Sadece teslimat kamyonlarının hangi kapıyı kullanacağını soracaktım. Fakat telefonda duyduğum sözler hayatımı değiştirdi.

“Anne, seninle konuşmam gereken bir konu var.” dedi.

Sesindeki gerginlik dikkatimi çekmişti.

Sonra hiç beklemediğim cümleyi kurdu.

“Bence düğüne gelmesen daha iyi olur.”

Bir an sessiz kaldım.

“Ne demek istiyorsun?” diye sordum.

Selin derin bir nefes aldı.

“Mert’in ailesi senin orada olmanı istemiyor. Onlara göre bizim çevremize uygun değilsin. Mert de düğünde bulunmanı istemiyor.”

Henüz evlenmemişti ama damat adayı Mert’in kararlarını kendi kararının önüne koymaya başlamıştı bile.

Bir hafta önce dere kenarındaki taş evin anahtarını onlara vermiştim. Değeri milyonlarca lirayı bulan bu evi düğünden sonra resmen üzerlerine devretmeyi planlıyordum. Rahmetli eşim Mehmet de kızımızın güven içinde yaşamasını isterdi.

Anahtarı verdiğim gün Selin gözyaşlarını tutamamıştı.

Fakat Mert anahtarı eline alır almaz evin bahçesine profesyonel peyzaj yapılması gerektiğini söylemiş, arkadaşlarının burayı çalışan bir çiftlik sanmasını istemediğini dile getirmişti. Ardından çamurlu iş botlarımla ve nasır tutmuş ellerimle alay etmişti.

En acısı ise Selin’in buna gülmesiydi.

O gün bunu düğün telaşına vermeye çalışmıştım.

Ama artık görmezden gelemezdim.