Kendi annesinden kurtulmaya çalışan bir kadın, onu yol kenarına bırakıp просто uzaklaştı; ama kızı çok yakında ne olacağını asla tahmin edemezdi 😱 😮

Kadın pencerenin yanında duruyor ve uzun zamandır hiçbir şeyin değişmediği avluya bakıyordu. Aynı ağaçlar, aynı banklar, onu fark etmeden yanından geçen aynı insanlar. O anda odaya kızı girdi.

— Anne, hazırlan — dedi neredeyse duygusuz bir sesle. — Seni dinlenmeye götürüyorum. Ortam değiştirmen lazım.

Yaşlı kadın şaşkınlıkla ona baktı ama gözlerinde bir umut parladı. Uzun zamandır kızından böyle iyi bir söz duymamıştı.

— Gerçekten mi? Nereye gidiyoruz? — diye fısıldadı.

— Görürsün — diye kısa cevap verdi kızı, zaten arkasını dönerek.

Yaşlı kadın yavaşça eşyalarını toplamaya başladı. Kıyafetlerini dikkatlice katlıyordu, sanki hata yapmaktan korkuyordu. İçten içe bunun gerçekten bir ilgi olduğuna inanmak istiyordu.

Bir saat sonra yoldaydılar. Başta her şey tanıdıktı — şehir, trafik ışıkları, bilinen sokaklar. Ama sonra evler kaybolmaya başladı, yol boşaldı ve etrafta sadece tarlalar ve birkaç ağaç kaldı.

Yaşlı kadın kaşlarını çattı ve dikkatlice sordu:

— Doğru yere mi gidiyoruz? Burası dinlenilecek bir yere benzemiyor…

Kızı direksiyonu daha sıkı tuttu.

— Anne, sadece sus olur mu?

Bu sözlerden sonra arabada sessizlik oldu. Sadece yol sesi ve rüzgârın uğultusu vardı.

Bir süre sonra araba neredeyse ıssız bir yola saptı. Ne araba vardı ne insanlar. Sadece ufka uzanan uzun bir yol.

Ve aniden kızı sertçe durdu.

— İn — dedi soğuk bir sesle.

Yaşlı kadın dondu.

— Ne? Neden?

— Dedim ki: in.

Sesinde en ufak bir tereddüt yoktu.

— Kızım… anlamıyorum… — yaşlı kadının sesi titredi.

— Yeter — diye sertçe kesti kızı. — Artık dayanamıyorum. Bana sadece yük oluyorsun.

— Lütfen… beni burada bırakma…

Ama kızı çoktan kapıyı açmış, kolundan tutup onu zorla dışarı itmişti. Yaşlı kadın neredeyse yere düşecekti.

— Üzgünüm ama böyle daha iyi — dedi kızı ona bakmadan.

Kapı çarptı. Araba hızla uzaklaştı. Yaşlı kadın boş bir yolun ortasında yalnız kaldı.

Ne olduğunu anlayamadan öylece durdu. Rüzgâr gri saçlarını savuruyor, elleri titriyor, gözleri doluyordu.

— Tanrım… neden?.. — diye fısıldadı.