BÖLÜM 1
“Eğer seçim yapmanız gerekiyorsa doktor, önce Mariana’yı kurtarın. Karım bekleyebilir.”

Bu sözler, evliliğimin kazadan çok önce sona erdiğini anlamamı sağladı.

Kaza, Cuma öğleden sonra Las Lomas’ta öğle yemeğinden dönerken meydana geldi. Direksiyonun başında Alejandro vardı. Hayat boyu arkadaşı Mariana yanında oturmuş, bayılacak gibi hissettiğinden şikayet ediyordu. Ben ise arka koltukta, az önce yaşadığımız tartışmanın etkisinden henüz kurtulamamıştım.

Sonra bir kamyon aniden durdu.

Her şey bir anda oldu.

Hastaneye Mariana ile neredeyse aynı anda getirildik. Onun hafif yaraları vardı. Benim durumum ise ağırdı, bilincimi zorlukla koruyabiliyordum.

Bir hemşire tansiyonumun düştüğünü ve acilen ameliyat olmam gerektiğini bağırdı.

Ancak Alejandro doktora baktı ve “Önce Mariana’yı alın. O hassas bir durumda. Kalp sorunları var.” dedi.

Hemşire ona dik dik baktı.

“Bay Montes, karınızın durumu daha da kötü. Ameliyat için izin almamız gerekiyor.”

Alejandro bir anlığına bana baktı. Gözlerinde korku yoktu. Sadece rahatsızlık vardı.

“Uyanık, değil mi? İmzalasın. Mariana önce başlasın.”

İçimde bir şey buz kesti.

Üç yıl boyunca, Mariana’nın neden her zaman ilk sırada geldiğini anlamam bekleniyordu. Ağladığında Alejandro kaçardı. Yalnız hissettiğinde beni geride bırakırdı. Beni kıskançlıkla suçladığında, özür dilemek zorunda kalan ben olurdum.

Annesi her zaman, “Bir Montes eşi olgun olmalıdır. Mariana ailemizden biri gibi” derdi.

Ama orada, acil ameliyata ihtiyaç duyarken yatarken, “olgunlaşmak” kelimesinin ne anlama geldiğini nihayet anladım.

Görünmez anlamına geliyordu.

Doktor bana doğru eğildi ve imzamı almaları gerektiğini söyledi. Sağ elim hareket edemediği için sol elimle imzaladım.

Eğer kocam benim hayatımı seçmeseydi, ben seçerdim.

Ameliyata alınmadan önce, evlilik yüzüğümü çıkarıp tepsiye bıraktım.

“Sakla onu,” diye fısıldadım.

Hemşire bunun önemli olup olmadığını sordu.

Yüzüğe baktım.

“Artık değil.”

Uyandığımda ne çiçekler, ne kocam, ne de ailem vardı. Sadece makineler ve acı vardı.

Doktor ameliyatın iyi geçtiğini, ancak iyileşmenin zaman alacağını söyledi. Sonra Mariana’yı sordum.

“Durumu stabil,” dedi. “Hafif yaralanmaları var.”

“Peki ya Alejandro?”

Doktor tereddüt etti.

“Bayan Ledesma ile birlikteydi.”

Daha sonra telefonumu kontrol ettim. Alejandro hiç aramamıştı. Ama annesi bana, işleri onun için zorlaştırmamamı, Mariana’yı üzmememi ve düzgün bir eş gibi davranmamı söyleyen mesajlar bırakmıştı.

İşte o zaman Houston’da yaşayan annemin eski arkadaşı Clara’yı aradım.

“Clara,” diye fısıldadım, “Gitmek istiyorum.”

O, soru sormadı.

“Seni bugün buradan çıkaracağım.”

O öğleden sonra, devir evraklarını tek başıma imzaladım.

Beni götürmeden önce Alejandro’nun asistanı geldi.

“Bayan Montes, Bay Alejandro uyanık olup olmadığınızı kontrol etmem için beni gönderdi.”

“Sofia Rivera,” diye düzelttim. “Ona artık beklemekten bıktığımı söyleyin.”

Yüzüğümü ona uzattım.