“Yemekten sonra yine bayılırsan, bu evde sana tuhaf bir şey olduğu için değil, çok çalıştığın içindir,” dedi kocam Kaan, gömleğimin düğmelerinin yanlış iliklendiğini anlamaya çalışırken attığı hafif bir kahkahayla.

Adım Sevda. 27 yaşındayım ve İstanbul’un finans merkezindeki büyük bir firmada kıdemli finansal denetçi olarak çalışıyorum. 3 yıldır büyük bir inşaat şirketinde proje müdürü olan Kaan ile evliyim. Babası Remzi, gayrimenkul sektöründe güçlü bir danışmandı. Annesi Deniz ise emekli bir kimya öğretmeniydi. Kaan’ın ailesinde sarsılmaz bir ritüel vardı: Her ayın ilk pazar günü, Bebek’teki görkemli konaklarında aile yemeğinde buluşurduk.

Kabus dört ay önce başladı. O akşam Deniz Hanım harika bir akşam yemeği hazırlamıştı. Remzi Bey tabağımı bizzat doldurdu: “Çok zayıfladın yeğenim, hepsini bitir,” diyerek gülümsedi. Ancak yemeği yedikten on dakika sonra göz kapaklarım ağırlaştı. Bacaklarım tutmaz oldu, sesler uzaklaştı. Ayakta kalabilmek için masaya tutunmak zorunda kaldım.

Kaan beni misafir odasına götürdü. Yatağa uzandığım an bilincimi kaybettim. Üç saat sonra uyandığımda ev sessizdi. Kaan telefonuna bakıyordu. “Hemen sızdın, kan şekerin düştü herhalde,” dedi. Fakat gömleğime baktığımda ipek bluzumun iki düğmesinin yanlış deliklere iliklendiğini fark ettim.

Ertesi ayki yemekte yine aynı şey yaşandı. Bu kez uyandığımda rujum çene hattıma kadar dağılmıştı. Şüphelerim iyice arttı. Üçüncü yemekten önce bileğime saatimin altına küçük bir kalem çizgisi attım, bluzumun fotoğrafını çektim ve gizli bir ses kayıt cihazı ile şarj aleti kılığındaki küçük bir kamerayı odaya yerleştirdim.

O akşam çorbadan birkaç kaşık aldıktan sonra yine o hafif acı tadı hissettim. Anında başım dönüyormuş gibi yapıp Kaan’ın omuzuna çöktüm. Beni odaya yatırdı.