BÖLÜM 1
O gece, kocam metresiyle yatağımızda gülerken, doktor onu aradı.

“Karınız hamileydi,” dedi soğuk bir şekilde. “Bebeği kaybetti. Ve test sonuçlarınız asla çocuk sahibi olamayacağınızı doğruluyor.”

Dominic’in elinden telefon kaydı, tam o sırada son mesajım ekranında belirdi:

“Seçtiğiniz ailenin tadını çıkarın.”

Kafam mermer zemine çarpmadan önce duyduğum son şey kayınvalidemin sesiydi.

“Belki şimdi haddini hatırlarsın.”

Sonra merdiven altımda kayboldu.

Henüz kimseye haber vermediğim bebek de öyleydi.

Kaşımın üstünde dikişler ve vücuduma işlemiş, içten içe beni boşaltmış gibi hissettiren derin bir acıyla, hastanenin sert ışıkları altında uyandım. Doktor Alexander Reed, yüzü asık bir şekilde yatağımın yanında duruyordu.

“Çok üzgünüm Audrey. Sekiz haftalık hamileydin.”

Elim istemsizce karnıma gitti.

“Hayır,” diye fısıldadım.

Gözlerini aşağı indirdi.

“Düşme sonucu hasar meydana geldi.”

Dominic hastaneye hiç gelmedi.

Bunun yerine annesi Victoria, üzerine şu yazan bir kartla birlikte çiçek gönderdi:

“Kazalar olur. Abartmaya çalışmayın.”

İşte o an kederim daha soğuk bir şeye dönüştü.

Üç yıl boyunca Dominic ve Victoria bana, cömertçe kurtardıkları zavallı bir yetim gibi davrandılar. İkinci el elbiselerimle alay ettiler, her ev masrafını kontrol ettiler ve sürekli olarak malikanenin, arabaların ve Dominic’in inşaat şirketinin “onların ailesine” ait olduğunu hatırlattılar.

Rahmetli babamın bana seksen milyon dolar değerinde özel bir miras bıraktığından haberleri yoktu. Avukatlar tarafından korunuyordu, yasal yapılar ardında gizlenmişti ve Dominic’in aramayı düşüneceği hiçbir yerde adım geçmiyordu.