Kayınvalidem Vildan, dedemden kalan göl evinin tapusunu ararken onu yakaladığım gün hayatımın tamamen değişeceğini bilmiyordum. Bodrumdaki eski çalışma masasının çekmecelerini karıştırıyordu. Ona durmasını söylediğimde tartışma büyüdü ve birkaç saniye sonra kendimi merdivenlerin dibinde buldum.

Başım dönüyor, bileğim ve kaburgalarım ağrıyordu. Vildan yukarıda durmuş, hiçbir şey olmamış gibi bakıyordu.

Tam o sırada eşim Cüneyt geldi. Yardım çağırmasını beklerken yanıma çömeldi, telefonumu cebimden aldı ve sessizce:

“Annemin istediğini verseydin bunların hiçbiri yaşanmazdı. Hastanede ayağının kaydığını söyle,” dedi.

O an yalnızca kayınvalidemden değil, yıllardır güvendiğim eşimden de korunmam gerektiğini anladım.

Göl evi, dedem Artun’dan bana kalan en değerli aile hatırasıydı. Cüneyt başarısız olan restoran yatırımının borçlarını kapatabilmek için aylardır evi satmamı istiyordu. Vildan ise dul bir kadın olarak huzurlu bir yere ihtiyacı olduğunu söyleyerek evin kendisine verilmesini talep ediyordu.

İkisine de hayır demiştim.

Cüneyt yardım çağırmak için yaklaşık kırk yedi dakika bekledi. Hastaneye götürüldüğümde doktorlar bileğimde kırık, iki kaburgamda çatlak ve ayak bileğimde ciddi incinme tespit etti. Vücudumun çeşitli yerlerinde de düşmeye bağlı izler vardı.

İlk başta onların hazırladığı hikâyeyi anlattım. Çünkü Cüneyt perdenin hemen arkasında, çantamı, anahtarlarımı ve telefonumu elinde tutuyordu.

Fakat hemşire Maya, Cüneyt’i odadan çıkardığında kolundan tuttum.