Aylin’in sesi bütün salonda yankılanırken herkes nefesini tutmuştu.

“Bunu bana nasıl yaparsınız?” diye bağırıyordu.

Ben ise hâlâ yerimden kalkmamıştım. Eda’nın yüzüne baktım. Gözlerinde ne öfke ne de intikam vardı. Sadece yıllardır içinde taşıdığı yükü bırakmaya hazırlanan bir insanın huzuru görünüyordu.

Kutunun içinde eski oyuncaklar, sararmış çocuk resimleri, okul karneleri, Anneler Günü kartları ve yıllar boyunca Aylin’e gönderilmek üzere hazırlanmış ama hiçbir zaman ulaştırılamamış mektuplar vardı. En üstte ise büyük bir dosya duruyordu.

Eda dosyayı eline aldı.

“Anne,” dedi sakin bir sesle, “bunların hepsi sana ait.”

Aylin şaşkınlıkla dosyaya baktı.

“Bu da ne?”

“Bizim sana yazdığımız hayat.”

Salondaki herkes sessizleşti.

Eda dosyadan ilk mektubu çıkardı.

“Sevgili anne… Bugün ilkokula başladım. Herkesin annesi yanındaydı. Ben ise babamın elini tuttum. Öğretmenim annen neden gelmedi diye sordu. Senin hasta olduğunu söyledim.”

Aylin’in dudakları titremeye başladı.

İkinci mektup açıldı.

“Anne, bugün on iki yaşıma girdim. Babam pasta yapmaya çalıştı. Şekli biraz komikti ama çok uğraştı. Keşke sen de burada olsaydın.”

Sonra üçüncü mektup.

“Anne, liseden mezun oldum. Mezuniyet töreninde seni aradım. Belki gelir diye düşündüm.”

Eda okumayı bıraktı.

“Biz bunların hiçbirini sana gönderemedik. Çünkü adresini bilmiyorduk.”

Aylin’in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Tam konuşacakken ortanca kızım Selin ayağa kalktı.

“Ben de bir şey göstermek istiyorum.”

Telefonunu projektöre bağladı.

Perdede yıllar boyunca çekilmiş görüntüler belirmeye başladı.

İlk bisiklet sürmeyi öğrenen kızlar…

Doğum günü kutlamaları…

Babalar Günü kahvaltıları…

Hastane odalarında sabahlayan ben…

Mezuniyet törenleri…

Üniversite kayıtları…

Her karede yalnızca ben vardım.

Hiçbirinde Aylin yoktu.

Video bittiğinde salondaki birçok kişi gözyaşlarını siliyordu.

Aylin’in yanında oturan yeni eşi bile başını önüne eğmişti.

Adam bana dönerek sessizce sordu:

“Bunların doğru olduğunu bilmiyordum.”

Başımı salladım.

“Çünkü hiç kimseye anlatmadım.”

Adam derin bir nefes aldı.

“Aylin bana çocuklarının seni istemediğini söylemişti.”

Bu söz üzerine salonda fısıltılar