1. Bölüm — Giriş
Kapı zili, gece birde çaldığında ritmi bir dua değil, bir çığlığa benziyordu; acele, kontrolsüz, yardım isteyen bir çocuğun nefesi gibi.

Kapıyı açtığımda verandada duran manzara, yağmurun parlattığı boşluğun içinde bir tablo gibiydi: kızım Elif, başı omuzlarına düşmüş, çamur içinde yalınayak. Her zamanki canlı bakışları yoktu; yerine solgun, dağılmış bir ifade vardı. Üzerindeki ceket ıslaktı, saçları yüzüne yapışmıştı. Elini uzattığında titremesi daha da belirgindi.

“Anne…” diye fısıldadı. Sesini rüzgar aldı götürüyordu. “Lütfen, onu geri aldırma.”

Yirmi üç yıl boyunca cinayet masasında çalışmıştım. Gördüklerim beni duygusuz yapmamıştı; aksine, bir annenin korkusunu ve öfkesini daha da derinleştirmişti. Bir caninin izlerini okumayı öğrenmiştim: davranışlar, sözcükler, gözlerin kaçışı. Ama bu sefer hedefim kendi kanımdı. Taylan—damadım—parasıyla her şeyi çözebileceğini sanıyordu. Kendisini dokunulmaz hissediyordu. Bunu bana kanıtlamıştı.