“Aşırı dramatik davranmayı bırak,” diye alay etti telefondaki ses. “Çocuklar geceleri gezer.”

Fakat beş yaşındaki küçük kızım Masal elimi sımsıkı tuttu ve titreyen sesiyle fısıldadı: “Babam bana karanlıkta beklememi söyledi Mommy… Sözünü dinlersem bana bir yavru köpek alacağına söz verdi.”

Yıllardır hastanenin acil travma servisinde çalışan bir hemşire olarak, kriz anlarında soğukkanlı kalmayı öğrenmiştim. Fakat o dondurucu kasım sabahı nöbetten eve döndüğümde, kızımı mutfağın buz gibi fayanslarında tek başına titrerken bulduğumda içimdeki dünya başıma yıkıldı.

Kocam Levent, beni yalnız bırakıp giden bir baba değildi sadece; beş yaşındaki bir çocuğu sırf üst kattaki misafir odasında öz kız kardeşim Hande ile rahatça vakit geçirebilsin diye manipüle etmişti. Kızıma “Sessiz Asker Oyunu” adını verdiği bir yalan uydurmuş, üstelik odasından çıkıp oyunu bozmasın diye kapısını üzerini kilitlemişti.

Kızımı hemen arabaya bindirip uzaklaştım. Yolda Levent’i aradığımda bana hâlâ “histerik” olduğumu söyleyerek baskı kurmaya çalışıyordu.

“Hande’nin orada olduğunu biliyorum Levent,” dedim. Sesimdeki soğukkanlılık onu bir anda susturdu. Ardından telefonu Hande aldı. Sesinde en ufak bir pişmanlık yoktu; aksine kibirli bir edayla, “Bu ilk değildi Yasemin,” dedi.