-
- Serkan, İstanbul’da sıfırdan kurduğu dev lojistik şirketiyle büyük bir başarı yakalamıştı ancak iş temposu yüzünden 12 yıldır Bolu’daki baba ocağına ayak basmamıştı. Anne babası Yusuf Amca ve Meryem Teyze yokluk çekmesin diye her ay düzenli olarak yüklü miktarda para gönderiyor, fakat ziyaret etmeyi sürekli erteliyordu. Bu yılbaşı öncesinde onlara sürpriz yapmak amacıyla haber vermeden köye dönmeye karar verdi. Ancak kasabaya adım attığı andan itibaren tuhaf bir gariplik seziyordu. Meydandaki fırıncı Ayşe Teyze onu gördüğünde adeta bir hayalet görmüş gibi irkildi ve “Ailenden birinin nihayet gelmesi iyi oldu evlat,” dedi. Babasının eski dostu Ahmet Amca ise huzursuz gözlerle “Anne babanı gördün mü? Çabuk eve git,” diyerek derin bir sessizliğe büründü.
-
- Serkan eve vardığında dış cephenin yenilendiğini, lüks mobilyalar alındığını ve devasa bir yılbaşı ağacı dikildiğini gördü. Kız kardeşi Büşra, onu şaşırtıcı bir mükemmellikteki gülümsemeyle karşıladı. Serkan anne babasını sorduğunda, Büşra aniden gerildi ve “Mustafa Amcamlarla tatile gittiler,” dedi. Oysa Mustafa Amca dört yıl önce vefat etmişti. Pot kırdığını anlayan Büşra hızla lafı çevirmeye çalışsa da Serkan’ın içine büyük bir şüphe düşmüştü. Evdeki detaylar oldukça tutarsızdı: Mutfakta sadece tek bir kullanılan tabak vardı, babasının okuma gözlüğü bir kenarda tozlanmıştı ve anne babasının yatak odası kilitliydi. Büşra, “Onlar artık yaşlandı, hesapları ve evi ben yönetiyorum,” diyerek soruları geçiştirmek istedi. Öğleden sonra komşuları Ahmet Amca bahçe çitinin arkasından gizlice yaklaşarak, “Aylardır anne babanı ne camide ne markette gören var. Büşra onları bakan kadını da kovdu,” diye fısıldadı. O gece Serkan’ın gözüne uyku girmedi. Saat gecenin ikisine geldiğinde mutfak tabanının altından boğuk, ritmik bir ses yükseldi. Tık… tık… tık… Biri aşağıdan çaresizce zemin tahtalarına vuruyordu. Serkan mutfaktaki ağır erzak dolabını kenara çektiğinde, arkasındaki eski mahzen kapağını ve üzerine taze takılmış yepyeni bir asma kilidi gördü…Kapağı gören Serkan, çocukluğunda babasıyla girdiği mahzeni hatırladı. Garajdaki eski bir teneke kutuda bulduğu anahtarlarla kilidi açmayı başardı. El fenerini yakıp karanlık merdivenlerden aşağı indiğinde nemli ve ağır bir koku yüzüne çarptı. Mahzenin en arka tarafına demir parmaklıklar monte edilmişti. Parmaklıkların arkasındaki ince bir yatakta bitkin halde yatan iki kişiyi görünce Serkan’ın elindeki fener düştü: “Anne! Baba!” Meryem Teyze ve Yusuf Amca tam dört aydır bu karanlık mahzende kilitli tutuluyordu. Büşra, batan giyim mağazasının devasa borçlarını ödeyebilmek için anne babasını buraya kapatmış, ev ve araziyi satabilmek için babasının imzasını taklit etmişti. Serkan’ın her ay gönderdiği paraları ise borçlarına ve lüks harcamalarına yatırmıştı. Aniden merdivenlerde beliren Büşra, öfke ve histeri krizine girdi. Serkan’a “Sen 12 yıl yoktun! Ben burada yalnız başıma boğuşurken kimse halimi sormadı!” diye bağırdı. Ancak Serkan, soğukkanlılığını koruyarak kardeşinden kilidin anahtarını aldı ve anne babasını o zindandan çıkardı. Hemen sağlık ekiplerine ve polise haber verildi. Yusuf Amca ve Meryem Teyze hastanede tedavi altına alınırken, Büşra sahtecilik ve hürriyeti tahdit suçlarından adli makamlara teslim edildi. Evladının ceza alacak olmasına üzülen Meryem Teyze, Serkan’a sarılarak “Ben senin paranı değil, sadece kokunu ve sesini istiyordum oğlum,” dedi. Bu sözler Serkan’ın yüreğine bir bıçak gibi saplandı. Paranın, sevgiyi ve ilgiyi ikame edemeyeceğini canı pahasına anlamıştı. Serkan işlerini memleketinden yürütecek bir düzen kurdu. Anne babasının yanından bir daha ayrılmadı ve kasabada yaşlılar için “Meryem ve Yusuf Evi” adında bir sosyal tesis yaptırdı. İyileşen anne baba, kızlarının hatalarına rağmen bağışlayıcılığın ve aile olmanın erdemini yaşattı. Serkan ise hayatın en büyük zenginliğinin sevdiklerinin yanında bulunmak olduğunu öğrendi.