“Baba, lütfen bana Çankaya’daki dubleks evi ve arabayı sorma. Doruk ve annesi elimden her şeyi aldılar, hatta oğlumu bile benden koparmaya çalıştılar…”

66 yaşında, doktorumun yüksek tansiyonum yüzünden stresten kesinlikle uzak durmamı tembihlediği günün akşamında, üç aydır haber alamadığım kızımdan duyduğum ilk cümleler bunlardı. Yıllarını tırnaklarıyla kazıyarak büyük bir oto tamir atölyesi zinciri kurmuş biri olarak; iflaslar, ağır borçlar ve hain ortaklar görmüştüm. Hayatta hiçbir şeyin beni artık şaşırtamayacağını sanıyordum.

Ancak Ankara’nın göbeğinde kırmızı ışıkta durduğumda bu yanılgım tamamen yıkıldı.

Araçların arasında elinde küçük bir plastik bardakla dilenen, kucağındaki minik bebeğe sarılmış bitkin bir kadın yürüyordu. Üstü başı perişandı, saçları karışmıştı. Yorgun yüzünü arabama doğru kaldırdığında nefesim kesildi.

“Gaye?” diye bağırdım.

Kızım sokak ortasında donakaldı. Yüzünden derin bir utanç ve ardından büyük bir rahatlama dalgası geçti. Onu ve torunum Efe’yi hemen arabaya aldım. Minik Efe hafif ateşler içinde annesinin kucağında uyuyordu.

Araba hareket ettiğinde Gaye hıçkırıklara boğularak yaşadığı kâbusu anlatmaya başladı:

“Doğumdan hemen sonra Doruk’un noter kâtibi olan kardeşi Mert bana bir yığın kâğıt getirdi. Bebeğin nüfus işlemleri olduğunu söyledi. Uykusuzluktan mahvolmuştum, okumadan imzaladım. Meğer dedemden kalan o dubleks evin tapusunu Doruk’un üzerine devretmişim…”

Sadece ev değil; Gaye’nin şahsi banka hesabındaki birikimleri boşaltılmış, üzerine kayıtlı kamyonet bile elinden alınmıştı.