Büyükannem Ayşe içeri, sanki az önce torununun kendi evinden kovulduğunu duymamış gibi girdi.

Omuzlarında siyah bir kaban vardı, dudakları koyu kırmızı rujluydu ve kolunun altında benimkine tıpatıp benzeyen bir dosya taşıyordu. Arkasından gri takım elbiseli, ince çerçeveli gözlüklü bir adam ve elinde tablet olan genç bir kadın girdi.

Mert donup kaldı.

Fatma bir adım geriye çekildi.

— Ayşe — dedi kayınvalidem, “saygın hanımefendi” sesini geri kazanmaya çalışarak — Ne sürpriz.

Büyükannem kapıyı yavaşça kapattı.

— O kadar değil. Bu ev hâlâ benim.

Nefesim göğsüme çarptı.

Mert bana döndü.

— Ne?

Fatma ağzını açtı ama ses çıkmadı.

Büyükannem salona doğru yürüdü, masanın üzerindeki Fatma’nın çantasına baktı ve iki parmağıyla iterek sanki kirli bir şeymiş gibi kenara çekti.

— Elif burada benim iznimle yaşıyor. Evliliği toparlanana kadar evi ona tahsis ettim. Ama mülkiyet hiçbir zaman Mert’in üzerine olmadı. Annesinin üzerine de. Yıllardır zarafeti mülkiyet sanan kimsenin de değil.

Fatma’nın yüzü soldu.

— Bu yalan.

Takım elbiseli adam dosyasını açtı.

— Hayır hanımefendi. Ben avukat Demir Kaya. Tapu tamamen müvekkilim Ayşe Yılmaz adına kayıtlıdır. Elif Yılmaz adına ise süresiz, ücretsiz kullanım sözleşmesi bulunmaktadır.

Mert bana baktı; öfke ve korku karışımı bir ifadeyle.

— Biliyor muydun?

Başımı salladım.

— Hayır.

Büyükannem benim yerime cevap verdi.

— Tabii ki bilmiyordu. Onların, onun düşecek yeri yok sanmalarını izlemek istedim.

Fatma dudaklarını sıktı.

— Bu bir tuzak.

— Hayır Fatma. Tuzak, yirmi yedi yaşındaki bir kadına “ya bize oteli verirsin ya da evsiz kalırsın” demektir.

Fatma çenesini kaldırdı.

— Ben sadece aile varlığını korumaya çalışıyordum.

Büyükannem hafifçe gülümsedi.

— Ailenizin değil. Elif’in.

Mert masaya yumruk attı.

— Yeter! Elif benim eşim. Yönetimi doğal olarak ben—

— Erkek olduğun için mi? — diye kesti büyükannem. — Yoksa onu yıllardır hiçbir şey bilmediğine inandırdığın için mi?

Sessizlik oldu.

Ben de sustum.

Çünkü bu cümle içimde hâlâ acıyan bir yere dokundu.

Mert doğrudan yasak koymazdı. Gerek yoktu. Güldüğünde fikrim küçülürdü. “Sen finans bilmezsin” demesi yeterdi. Bana “zaman kaybetmeyelim, sen imzala” demesi yeterdi. Bankacıların, avukatların yanında bana “küçük kız” denmesine izin vermesi yeterdi.

Ve ben, huzur için küçülürdüm.

Büyükannem avukata baktı.

— Demir, lütfen.

Adam dosyaları çıkardı.

— Boğaz Grand Oteli, basit bir bağış işlemiyle devredilmemiştir. İşlem, koruyucu maddeler içeren bir şirket yapısı üzerinden gerçekleştirilmiştir. Elif hisselerin sahibidir ancak ilk beş yıl boyunca yönetimi devredemez, satamaz veya üçüncü kişilere devredemez. Yönetim kurulunun onayı olmadan hiçbir işlem yapılamaz.

Fatma gözlerini kırptı.

— Kurul mu?

Büyükannem elini kaldırdı.

— Ben, Demir, otelin iki üst düzey yöneticisi ve Elif.

Mert kuru bir kahkaha attı.

— Yani ne? Otel verdin ama onu bağladın mı?

— Bağlamadım. Kurtardım.

Fatma öne çıktı.

— Oğlum Londra’da işletme okudu. Elif büyük rakamları bile yönetemez. Bu otel tecrübesiz birine bırakılırsa çöker.

Büyükannem onu baştan aşağı süzdü.

— İlginç. Kayıtlara göre oğlunuzun yönettiği son girişim üç dava, bir vergi borcu ve hâlâ ödenen bir kredi bırakmış.

Mert bembeyaz oldu.

— Bunun konuyla ilgisi yok.

Ben ona baktım.

— Hangi kredi?

Dişlerini sıktı.

— Eski şeyler.

Büyükannem başka bir dosya açtı.

— Çok da eski değil. Sekiz ay önce Elif’i kefil yaparak şirket borcunu yeniden yapılandırmaya çalıştınız.

İçim buz kesti.

— Ne?

Mert bana döndü.

— Öyle değildi.

— Beni imzaya mı götürecektin?

Bir sabahı hatırladım.

Bana “evle ilgili evraklar güncellenecek” demişti. Hastaydım. Büyükannem arayıp nereye gittiğimizi sormuştu. Sonra Mert’in telefonu çalmış, görüşme iptal olmuştu.

Hiç düşünmemiştim.

Ta ki şimdiye kadar.

— Beni kefil yapacaktın — diye fısıldadım.

— Geçiciydi.

— Bana söylemeden.

— Seni üzmek istemedim.

Büyükannem hafifçe güldü.

— Ne kadar düşünceli.

Fatma araya girdi.

— Oğlum sadece eşinin yaşam standardını korumaya çalıştı.

O anda güldüm.

Güzel bir gülüş değil.

Kırılmış bir gülüş.

— Yaşam standardım mı? Siz beni hep Mert’in lütfuyla yaşayan biri gibi gördünüz. Şimdi de onun beni ayakta tutmak için benim imzamı kullandığı mı çıkıyor?

Mert bana yaklaştı.

— Elif, bunu herkesin içinde yapma.

— Herkes dediğin kim? Büyükannem, avukat ve senin annen mi? Asıl aşağılanmayı ben yaşadım.

Sesim titremedi.

Bu beni bile şaşırttı.

Fatma çantasını aldı.

— Mert, gidelim. Kendi kendine iş adamcılığı oynasın. Batınca geri gelir.

Büyükannem parmağını kaldırdı.

— Bir dakika. Kimse ikinci kısmı duymadan çıkmıyor.

Mert durdu.

Ben de.

Tabletli kadın masaya yaklaştı.

— Ben İrem Selçuk, Boğaz Grand Oteli finans direktörüyüm. Ayşe Hanım, Elif’e yakın bazı kişilere ilişkin gizli bir inceleme yapılmasını istedi.

Mert yutkundu.

Fatma çantasını daha sıkı tuttu.

Büyükannem hâlâ gülümsüyordu.

Ama artık anladım.

Bu bir huzur gülüşü değildi.

Sabırlı bir avcının gülüşüydü.

İrem ekrana dokundu.

— Son altı ay içinde otelin yönetimini devralmak üzere üç farklı teklif geldi. Farklı şirketlerden görünse de hepsinin dolaylı tek bir yararlanıcısı vardı.

Avukat Demir dosyayı Mert’in önüne koydu.

— Siz.

Mert’in yüzü boşaldı.

— Saçmalık bu.

İrem devam etti:

— Bu şirketlerden biri, anneniz Fatma Hanım ile bağlantılı bir hukuk bürosu üzerinden kurulmuş. Plan; mevcut yönetimi değiştirmek, bazı hizmetleri dış kaynaklara vermek, iki ek binayı satmak ve gelirleri farklı bir yönetim şirketine aktarmaktı.

Fatma göz kırpmadı.

Ben Mert’e baktım.

— Otel bana verilmeden önce mi almak istiyordunuz?

Ağzını açtı.

Hiçbir şey çıkmadı.

Büyükannem cevap verdi:

— Evet. O yüzden hediyeyi erkene çektim.

Zemin eğildi gibi hissettim.

— Biliyordun…

— Bir yıldır.

— Ve bana söylemedin mi?

Yüzü değişti.

İlk kez onda acı gördüm.

— Çünkü kendi gözlerinle görmeni istedim Elif. Sana söyleseydim inanmazdın. Abarttığımı düşünürdün. Yaşlıyım, evhamlıyım sanırdın.

Ve haklıydı.

Ben inanmazdım.

Mert’i savunurdum.

“İyi biri ama biraz kontrolcü” derdim.

“Annesi sert ama aileci” derdim.

Kendime yalan söylerdim.

Mert yaklaştı.

— Elif, bu kontrolden çıkıyor. Evet konuştum, evet araştırdım ama senin için. Bu kadar büyük bir oteli—

— Hayır.

Baktım.

— Senin hırsını benim iyiliğim gibi anlatmana izin vermeyeceğim.

Fatma burun kıvırdı.

— Ne çabuk öğrendi büyük laf etmeyi.

Büyükannem ona döndü.

— Fatma, on dakika içinde bu evden çıkıyorsun.

— Ne?

— Mert, sen de yarına kadar kişisel eşyalarını alırsın. Kullanım sözleşmesi Elif adına. Bundan sonra bu eve kimin girip çıkacağına o karar verir.

Mert’in yüzü kızardı.

—Ben onun eşiyim.

—Şimdilik —dedim.

Herkes bana baktı.

Ben bile kendimi farklı duydum.

Şimdilik.

Mert sesini alçalttı.

—Beni küçük bir tartışma yüzünden boşayamazsın.

—Bu bir tartışma değildi. Bir ifşaydı.

—Elif, iyi düşün. Ben olmadan o dünyada nasıl hareket edeceğini bilmiyorsun.

Büyükannem gülümsemeyi bıraktı.

—Yanılıyorsun Mert. Elif oteli senden daha iyi tanıyor.

Mert alaycı bir kahkaha attı.

—Affedersin?

Büyükannem bana baktı.

—Benimle geçirdiğin yazları hatırlıyor musun?

Başımı yavaşça salladım.

Tabii ki hatırlıyordum.

On, on iki, on beş yaşlarımda… Boğaz Grand Oteli’nin koridorlarında koşardım. Büyükannem mutfakları, çamaşırhaneyi, rezervasyonları, çiçekleri, maaşları, odaları kontrol ederdi. Resepsiyon şefi Ramazan’la oturup Fransız misafirlerin şikâyetlerinin nasıl çözüldüğünü izlerdim. Etkinliklerde Sibel’e peçete katlamada yardım ederdim. Büyükannemin zeytinyağı, şarap ve çarşaf tedarikçileriyle yaptığı görüşmeleri dinlerdim.

Ben bunun oyun olduğunu sanırdım.

—Tatil değildi —dedi büyükannem—. Eğitimdi.

Boğazım düğümlendi.

—Ne?

—Sana öğrettiğimi söylemeden öğrettim. Daha çarpmayı doğru yapmayı bilmeden doluluk oranını okurdun. Bir şikâyetin sahte olduğunu sadece ses tonundan anlardın. On altı yaşında çiçek sözleşmesinde bir hata bulup masrafların iki kez yazıldığını fark etmiştin.

İrem gülümsedi.

—O sözleşme hâlâ arşivde.

Mert bana sanki ilk kez görüyormuş gibi baktı.

Ama sevgiyle değil.

Öfkeyle.

Çünkü evindeki “bilgisiz” kadının aslında hiçbir zaman bilgisiz olmadığını yeni anlamıştı.

—Benim torunum eksiklerini öğrenebilir —dedi Ayşe— ama Mert’in öğrenemeyeceği şey dürüstlüktür.

Fatma bağırdı:

—Oğluma hakaret ettirmem!

Büyükannem bir adım yaklaştı.

—Ben içeri girdiğimden beri siz de torunuma hakaret etmekten başka bir şey yapmadınız.

Fatma elini bana doğru kaldırdı.

—O bu soyadı olmasa hiçbir şey değil.

Büyükannem hafifçe güldü.

—Fatma, yüz elli milyon euroluk oteli alan soyadı zaten benimki.

Oda sessizleşti.

Avukat Demir saatine baktı.

—Ayşe Hanım, güvenlik aşağıda.

Mert’in gözleri büyüdü.

—Güvenlik mi?

—Evet —dedim.

Söz ağzımdan istemsiz çıktı.

Herkes bana döndü.

Derin bir nefes aldım.

—Evet. Yukarı çıksınlar.

Mert bir adım attı.

—Elif.

—Hayır.

—Ben senin eşinim.

—Sen, mirasımı vermediğim için beni boşamakla tehdit eden adamsın.

—Anlık bir sinirdi.

—Hayır. Gerçeğin aceleye uğramış haliydi.

Cümle onu vurdu.

Fatma ağlamaya başladı.

Ama pişmanlıktan değil.

Öfkeden.

—Evliliğini büyükannenin kaprisi yüzünden mahvediyorsun.

Ona baktım.

—Hayır Fatma. Evliliğim, sizin çantanızı masama koyup oğlunuzla hayatımı paylaşmaya karar verdiğiniz anda bitti.

Güvenlik geldi.

İki siyah giyimli, sakin adam.

Mert kıpırdamadı.

—Ben buradan çıkmam.

Demir ona bir kâğıt uzattı.

—O zaman izinsiz işgal olarak kayda geçer ve yasal süreç başlar. Ayrıca salonda kameralar var. Söylenen her şey kayıt altında.

Fatma dondu.

—Kameralar mı?

Büyükannem kaşını kaldırdı.

—Ev güvenlik sistemli. Girdiğiniz gün söylemiştim. Güç bende sananlar dinlemez.

Mert etrafa baktı.

İlk kez kendi sözlerinden korktu.

—Elif, konuşabiliriz.

—Yarın. Avukatlarla.

—Bunu bana yapma.

—Sen bana ya itaat ya boşanma seçeneğini sundun. Ben seçtim.

Yutkundu.

—Peki otel?

—Otel tartışma konusu değil.

—Biz?

Büyükanneme baktım.

Sonra ona.

Sevdiğim adama.

Beni küçülten adama.

Beni koruduğunu söyleyen ama beni her gün biraz daha görünmez yapan adama.

—Biz de değiliz —dedim.

Mert bembeyaz oldu.

Fatma koluna yapıştı.

—Gidelim. Bu kız delirmiş.

Mert bir an hareket etmedi.