“Kendi düğününe üç saat geç kaldın, bu yüzden burada kurbanı oynama! Oğlum, kendisini her şeyin önüne koymayı bilen gerçek bir kadınla evlendi bile.”

Ankara Çankaya’daki düğün salonunun mermer merdivenlerini üzerimde buruşmuş gelinliğim, dağılmış saçlarım ve tenime sinmiş keskin ameliyathane kokusuyla tırmanırken, müstakbel kayınvalidem Berrin Hanım’ın yüzüme savurduğu ilk cümle bu oldu.

Adım Sevda Yılmaz. Otuz dört yaşındayım ve sekiz yıldır çocuk cerrahı olarak görev yapıyorum. O sabah, iki yıldır aynı evi paylaştığım ve ömrümün sonuna kadar hayat arkadaşım olacağına inandığım Arda ile evlenecektim.