Öğle saatlerinden kısa süre sonra kapı çaldığında Aylin, evde yalnızdı. Eşi Deniz, bir haftalık iş seyahati için İzmir’e gittiğini söylemişti. Bu nedenle kimseyi beklemiyordu.

Kapıyı açtığında karşısında yüz adet sarı gülden oluşan dev bir buket buldu. Çiçekçi, siparişin yalnızca Aylin adına verildiğini, herhangi bir not bulunmadığını söyledi.

Aylin ilk anda güllerin eşinden geldiğini düşündü. Deniz romantik mesajlar yazmayı pek sevmezdi. Ancak kısa süre sonra içine bir huzursuzluk çöktü. Çünkü Deniz, onun en çok beyaz gülleri sevdiğini çok iyi biliyordu. Düğünlerinde beyaz güller kullanılmış, annesinin vefatından sonra da ona yine beyaz güller getirmişti.

Üstelik ortada doğum günü, evlilik yıl dönümü veya özel bir kutlama yoktu.

Aylin buketi dikkatle incelemeye başladı. Güller on sıra hâlinde, her sırada on adet olacak şekilde kusursuz biçimde dizilmişti. Tam ortadaki üç gülün yapraklarının altında küçük kırmızı işaretler vardı.

Bu ayrıntı ona yıllar önce babasının anlattığı bir olayı hatırlattı. Babası cinayet bürosunda görev yapan bir polisti ve çözülememiş eski bir dosyadan söz ederken, bazı suçluların geride parmak izi değil, semboller bıraktığını söylemişti.

Aylin hemen polisi aradı.