1. Bölüm — Giriş
İnsanlar sık sık neden hayatıma bir eş almadığımı sorar. Cevabı kısa ve kesindir: Hayat kendi planını yaptı; ben de ona uydum. Onlar doğduğunda ben yirmi altı yaşındaydım. Ağabeyim Kerem ve eşi Aylin bir akşam trafik kazasında aramızdan ayrıldılar. Cenaze töreni sonrası evimize odun gibi oturmuş iki küçük beden, iki çift ürkek göz kaldı: Mert ve Onur. Beş yaşındaydılar. Sonra herkesin beklediği oldu; ‘Başka biri bakar’ dediler. Ama işte, başka biri bakmadı.

O gün, tabutların gölgesinde bir karar verdim. Kendi içinde küçüklüğü ve korkuyu saklayan bu iki çocuğu bırakamazdım. Vasisi oldum. Başlangıçta bunun geçici bir şey olduğunu düşündüm; bir dönem, bir sorumluluk, sonra hayat normale dönecek. Fakat ‘geçici’ sözcüğü hızla kayboldu. İlk gece evde dayanılmaz bir sessizlik vardı. Oyuncaklar yatakta dağınık, çocukların nefesleri küçük ve düzensizdi. Onur benim omzumdan uyurken, Mert bacaklarıma sarılmıştı. O an anladım: Benim hayatım artık onların hayatına örülmüştü.

Günler ayları, aylar yılları kovdu. Gece nöbetleri, sabah kahvaltıları, hasta olduklarında uykusuz geçen geceler ardı ardına geldi. Ödevlere koşturdum; ilkokul tiyatrolarına kostüm diktim, okul aile birliği toplantılarına katıldım. Hemşirelik sınavlarına hazırlanırken çocukları kreşte bıraktığım günlerin suçluluğunu hep içimde taşıdım. Fazla mesai yaptım; faturalar, kiralar, ayakkabılar, okul gezileri… Hesap etmek yorucuydu. Ve hayatın geri kalanını düşünmeye yer yoktu.