İki kızınız da çok iyi gidiyor

DOLAR

Alış: 46.16

Satış: 46.34

EURO

Alış: 53.57

Satış: 53.79

GBP

Alış: 61.88

Satış: 62.34

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 2.03.2026

İki kızınız da çok iyi gidiyor

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Üç yıl önce hayatım ikiye bölündü. İkiz kızlarımdan biri olan Defne aniden hastalandı; yüksek ateş, bitmeyen halsizlik, doktorların net bir şey söyleyemediği testler… “Büyük ihtimalle menenjit” dediler ama bu belirsizlik bile bizi hazırlayamadı. Birkaç gün içinde onu kaybettik. O günden sonra zaman benim için dondu. Hastanede serumlara bağlı kaldım, cenazeyle eşim ve kayınvalidem ilgilendi. Defne’yi toprağa verdiğimiz günü sis perdesinin arkasından hatırlıyorum. Geriye sadece Elif kaldı — ve ben, onun için ayakta durmaya çalışan yarım bir anne. Acı dinmedi. Evimizin her köşesinde Defne vardı; duvarda asılı iki pembe monttan biri artık hiç giyilmeyecekti. Elif’in kahkahası bile bazen canımı yakıyordu çünkü o kahkaha iki sesli olmalıydı. Üç yıl böyle geçti. Sonunda dayanamadım ve taşınmayı önerdim. Anılarla dolu evi sattık, kilometrelerce uzağa, kimsenin bizi tanımadığı bir şehre taşındık. Yeni bir başlangıç belki yaralarımıza merhem olur diye düşündüm. Elif ilkokula başlayacaktı. Okulun ilk günü sabahı saçlarını iki yandan örerken ellerim titredi. Aynaya baktığında Defne’yi görür gibi oluyordum. Elif heyecanlıydı; ben ise hem gururlu hem paramparça. Onu sınıfına bıraktım. Öğleden sonra almaya gittiğimde, öğretmeni Ayşe Öğretmen yanıma gülümseyerek yaklaştı. “İki kızınız da çok iyi gidiyor,” dedi. Nazikçe gülümsedim. “Sanırım bir karışıklık var. Benim bir kızım var, Elif.” Ayşe Öğretmen’in yüzündeki ifade değişti. “Elif’in ikizi yok mu? Çok benziyorlar. Sınıfı iki gruba ayırdık. Diğer gruptaki ders bitmek üzere. İsterseniz göstereyim.” Kalbim göğsümü yumruklamaya başladı. O an mantıklı hiçbir düşünce üretemedim ama öğretmeni takip ettim. Koridor boyunca yürürken ayak seslerim kulaklarımda çınlıyordu. Başka bir sınıfa girdik. Çocuklar sırayla çıkıyordu. Ayşe Öğretmen arka sırayı işaret etti. “İşte orada.” Nefesim kesildi. Sırada oturan küçük kız, Defne’nin aynısıydı. Aynı dalgalı saçlar, aynı gamze, aynı ürkek bakış. Göz göze geldiğimizde içimde yıllardır susturduğum çığlık yeniden yükseldi. “Adın ne canım?” diye fısıldadım. “Kübra,” dedi yumuşak bir sesle. Elif yanımıza koştu. İki kız yan yana durduğunda, aralarındaki benzerlik ürkütücüydü. Sanki zaman geriye sarılmış, Defne karşımda yeniden belirmişti. O gün eve döndüğümde ellerim buz gibiydi. Eşime anlattım. Önce tesadüf dedi, sonra benim yasımın bir oyunu olabileceğini düşündü. Ama ertesi gün o da okula geldi. Kübra’yı gördüğünde yüzü soldu. Kübra’nın ailesiyle tanışmak istedik. Birkaç gün sonra okul çıkışında annesiyle karşılaştık. Kadın tedirgindi ama nazikti. Konuştukça tuhaf bir ayrıntı ortaya çıktı: Kübra evlatlıktı. Üç yıl önce, başka bir şehirdeki bir çocuk esirgeme kurumundan alınmıştı. Doğum tarihi Elif’le aynıydı

: Başım dönmeye başladı. Üç yıl önce… aynı şehir… aynı tarih… Eşimle birbirimize baktık. Defne’nin hastanede öldüğü günleri düşündüm. Yoğun bakım, koşuşturmalar, imzalar… O süreçte neleri sorgulamıştık ki? Bize gösterilen bedenin gerçekten Defne olduğundan nasıl emin olmuştuk? O an aklıma gelmeyen sorular şimdi beynimi kemiriyordu. Resmi yollara başvurduk. DNA testi için izin alındı. Günler geçmek bilmedi. Elif, Kübra’dan bahsediyor, onunla arkadaş olmak istediğini söylüyordu. Ben ise her gece aynı kabusu görüyordum: Hastane koridorunda koşuyorum ama odaların numaraları değişiyor. Sonuç geldiğinde ellerim titriyordu. Zarfı açarken kalbimin sesini duyabiliyordum. Kübra, biyolojik olarak bizim kızımızdı. Dünya bir anlığına sustu. Defne ölmemiş miydi? Yoksa bize gösterilen çocuk başka biri miydi? Hastaneye gittik, eski kayıtlara ulaştık. O dönem aynı gün, aynı serviste iki kız çocuğu daha varmış. İsim benzerliği ve yoğunluk… Kayıtlarda karışıklık ihtimali olduğu ortaya çıktı. Resmi soruşturma başlatıldı. Gerçek yavaş yavaş netleşti: O kaos içinde, bize yanlış bilgi verilmişti. Defne sandığımız çocuk başka bir aileye aitti. Biz yas tutarken, bizim kızımız devlet korumasına alınmış, sonra evlatlık verilmişti. Kübra’nın — yani Defne’nin — evlatlık ailesi yıkılmıştı ama gerçeği inkâr etmediler. Onu sevmişlerdi; biz de seviyorduk. En zor karar buydu: Onu bir anda hayatından koparmak mı, yoksa birlikte bir yol bulmak mı? Uzun konuşmalar, gözyaşları, uzman görüşleri… Sonunda Defne iki aileli bir çocuk oldu. Resmen bize döndü ama evlatlık anne babası hayatından çıkmadı. Çünkü sevgi bölünmüyordu; çoğalıyordu. Elif ilk kez “Ablam geri geldi” dediğinde, içimde üç yıldır kapalı duran bir kapı aralandı. Defne’ye sarıldığım gün, yasımın yerini tuhaf bir huzur aldı. Kaybettiğimi sandığım çocuğum aslında hayattaydı — sadece yanlış bir karanlığın içinde kalmıştı. Okulun o ilk günü, Ayşe Öğretmen’in tek bir cümlesi hayatımızı değiştirmişti: “İki kızınız da çok iyi gidiyor.” Evet. Artık gerçekten iki kızım vardı. Ve bu kez, hiçbirini bırakmaya niyetim yoktu.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

İki kızınız da çok iyi gidiyor

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

K-a’ nserli Hücrelere S’ aldırıp Yok Ediyor