Mert ile on üç yıldır evliydik. Dört harika çocuğumuz vardı ve beşincisine hamileydim. Dışarıdan bakıldığında sevgi dolu, huzurlu bir aile inşa ettiğimizi sanıyordum. Ancak ne kadar büyük bir yanılgı içinde olduğumu anlamam uzun sürmedi.

Bir öğleden sonra eve beklenenden erken döndüm. Mert’in çalışma odasında biriyle telefonla konuştuğunu duydum. Eve geldiğimden haberi yoktu.

“Bebeğim seni çok seviyorum. Her zamanki otelde buluşuruz. Ona yine bir bahane uydururum. Zaten her şeye inanıyor, tam bir aptal…”

Ayağımın altındaki zemin birden kaydı sanki. Mert arkasını dönüp beni kapıda görünce yüzünde en ufak bir utanç belirtisi bile belirmedi. İnkar etmek yerine, bir süredir ilişki yaşadığını soğukkanlılıkla itiraf etti. Üstelik birlikte olduğu kişi öz kız kardeşim Pelin’di. Ve Mert’in söylediğine göre onunla çok mutluydu.

Hayatım birkaç saniye içinde darmadağın oldu. On yıldan uzun süredir sevdiğim adamın ihaneti ağırdı ama öz kardeşimin sırtımdan vurması canımı çok daha fazla yaktı. Onu her zaman korumuş, her ihtiyacında yanında olmuş bir ablaydım.