1. Bölüm — Giriş
Her sabah işe yürürken aynı köşede durmuş, başını kaldırmadan bir şeyler bekleyen adama yemek veriyordum. Başta sadece vicdanımdı; sonra bir teselli, sonra rutin. Soğuk kış sabahlarında elimdeki poşeti uzatırken, dünyanın bir köşesinde hâlâ insan olduğumu hatırlıyordum. Onun adı yoktu, bana hiçbir şey sormaz, ben de fazla konuşmazdım. Arada bir göz göze gelir, o kısa, kırık bir teşekkürle yetinirdi. Komşular şaşırırdı: “Neden hep sen veriyorsun?” derlerdi. Cevap basitti: Çünkü yapabiliyordum.

O gün hava griydi. Rüzgâr köşede duran gazete kupürlerini savuruyordu. Elimdeki yemek poşetini uzattım; beklediğim alışılmış sessiz ritüel yerine titrek bir hareketle benimkine benzeyen bir şeye uzandı. Poşetin içinde sıcak yiyeceğin yanı sıra ince, sararmış bir zarf vardı. Üzerinde mürekkep lekeleri ve tek kelimelik, hafif eğik bir yazı: “Aç.” Adamın gözlerinde ilk defa bir kıvılcım, belki bir umut vardı.