“Her şey için teşekkür ederim, tüm bunları bizim geleceğimiz için yapıyorum,” dedi Burak, yüzünde o son derece kendinden emin gülücükle. İstanbul Havalimanı’nın dış hatlar gidiş terminalinde, iki yıllığına yurt dışına gidiyormuş gibi benimle helalleşiyordu. Lacivert kabanı, elindeki yeni deri valizi ve ekranı yere bakacak şekilde tuttuğu telefonuyla kusursuz bir aktör gibiydi.

Ben ise gözyaşlarımı silerken, kederden yıkılmış bir eş rolünü oynuyordum. Tam da benden beklediği gibi.

Aylardır bana aynı masalı anlatıyordu: Bir mühendislik firmasının kendisini yurt dışı projeleri için kiraladığını, bu geçici ayrılığın geleceğimizi garantileyeceğini söylüyordu. Oysa ortada ne resmi bir sözleşme vardı ne de iş gezisi. Yalnızca başka bir kadın vardı: Ceyda.

Ceyda, on iki yılımı vererek tırnaklarımla kurduğum dekorasyon şirketimin muhasebe işlerine bakan kadındı. Bütün şifrelerimizi, tedarikçilerimizi ve banka hesaplarımızı biliyordu. Ve kocamı da gereğinden fazla iyi tanıyordu.