İstanbul Havalimanı’nın buz gibi mermer zemininde dururken hayatımı değiştirecek o büyük gerçekle karşılaşacağımı bilmiyordum. Kırk dört yaşındaki bir iş insanı olarak dakikliği kişisel bir kural haline getirmiştim. Antalya, Bodrum ve Çeşme’de lüks oteller işletiyordum. O sabah hayatımın en büyük ticari anlaşmasını imzalamak üzere Bakü’ye uçmam gerekiyordu.

Uçuş panosunda aniden kırmızı harflerle bir uyarı belirdi: TEKNİK RÖTAR – 35 DAKİKA.

İşlerimin aksayacağı korkusuyla söylenerek kalabalıktan uzak, sakin bir köşe aramaya başladım. Tam dizüstü bilgisayarımı açmışım ki birkaç metre ötede yıpranmış mavi bir bavulun yanında uyuklayan bir kadın gördüm. Yanında iki küçük erkek çocuğu vardı. Çocuklardan biri başını kadının dizine dayamış, diğeri ise sanki bıraksa her şeyini kaybedecekmiş gibi küçük parmaklarıyla bavulun sapına sımsıkı sarılmıştı.