Baban düğünden önce dönerse mahzende kalsın. Kimsenin onun cezaevinde olduğunu bilmesine gerek yok.”

Bu sözleri söyleyen, eşim Murat’ın kız kardeşi Gülşen’di. Üstelik bunu rahmetli annelerinin portresinin önünde, hiç utanmadan söyledi. Murat ona karşı çıkmadı. Ailenin itibarı hakkında sürekli konuşan Rıza Amca da sessiz kaldı.

Benim adım Melike Karaca. Otuz dokuz yaşındaydım ve Adana yakınlarında bir muhasebe bürosunda çalışıyordum. Eşim Murat ve iki çocuğumuz, Elif ile Efe, kayınpederim Kemal Bey’e ait geniş aile evinde yaşıyorduk.

Kemal Bey, yirmi yedi çiftçiye dağıtılması gereken tarım destek parasını zimmetine geçirmekle suçlanmış ve beş yıl cezaevinde kalmıştı. Kasabadaki herkes onu hırsız olarak tanıyordu. Fakat ben onun bana ve çocuklarıma yaptığı iyilikleri unutamamıştım.

Düğünümüzde akrabalarımın taktığı mütevazı küpelerle alay edildiğinde beni savunan oydu. Efe’nin doğumunda ciddi bir sağlık sorunu yaşadığımda hayvanlarını satıp hastane masraflarımı karşılayan yine oydu. Bana hiçbir zaman yoksul gelin gözüyle bakmamış, öz kızı gibi davranmıştı.