Ayak sesleri ağır ve kararlıydı.
Taşların üstünde yankılanıyordu… yaklaşarak.

Nefesimi tuttum.
Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki, sesinin mağaranın dışına kadar gideceğinden korktum.

Refleksle kutuyu kaptım, çürük kumaşıyla birlikte göğsüme bastırdım ve mağaranın içindeki gölgeli köşeye çekildim.
Ateş yakmamıştım… bu bir şanstı.

Ayak sesleri girişte durdu.

Bir süre… sadece rüzgârın uğultusu vardı.

Sonra bir ses:

—Orada biri var mı?

Erkek sesi.
Yaşlı değil… ama sert.
Tanıdık gelmedi.

Cevap vermedim.

Sessizlik uzadı.
Sonra bir adım daha.

Işık mağaranın içine sızdı.
Birinin silueti girişte belirdi.

—Seni gördüm —dedi adam—. Saklanmana gerek yok.

Yalan söylüyordu.
Beni görmemişti.

Ama artık saklanmanın bir anlamı yoktu.

Yavaşça ayağa kalktım, gölgelerden çıktım.
Gözlerimiz buluştu.

Adam birkaç saniye bana baktı.
Sonra yüzünde garip bir ifade oluştu.

Şaşkınlık… ardından bir şey daha.

—Sen… —dedi fısıldayarak—. Sen Elvira’nın kızı mısın?

İçim buz kesti.