Salondaki hiç kimse, o anda neler olacağını tahmin edemiyordu…

BÖLÜM 2

Emir’in titreyen parmaklarının arasında, eski ve çiziklerle dolu siyah bir USB belirdi. Salondaki herkes o an nefesini tuttu.

—Emir, ya… böyle şeylerle oynama —diye fısıldadı Kerem, sesi titrerken zoraki bir gülüşle—. Otur yerine, tamam mı oğlum? Babacığın dediklerini yap.

Ama Emir bir ağaç gibi kıpırdamadan duruyordu. Tek bir adım bile geri atmadı. Yanındaki küçük kardeşi Mert ise sessizce ağlıyor, abisinin gömleğine daha sıkı sarılıyordu.

Ayşe onları korumak için koşmak istedi ama bacakları tutmuyordu. Şoktan donmuş gibiydi.

Hâkim sahneyi dikkatle izledi, kaşlarını çattı:

—Elindeki tam olarak nedir evlat? Yüksek sesle konuş.

Emir derin bir nefes aldı. Sesi titremiyordu.

—Video, sayın hâkim. Evdeki güvenlik kameralarından ve babamın ofisindeki kayıtlardan.

Salonda bir uğultu yükseldi.

—Ve… —diye devam etti çocuk— dün gece bizi odaya kilitledi. Bugün mahkemede söylememiz gerekenleri ezberletmek için.

Bir anda salon karıştı. Fısıltılar, şaşkınlık ve öfke birbirine karıştı.

Kerem’in avukatı yerinden fırladı:

—Sayın hâkim, bu kabul edilemez! Bir çocuğun elde ettiği kayıtlar hukuka aykırıdır, delil olarak kullanılamaz!

Emir avukatın sesine aldırmadı bile. Gözleri yaşlıydı ama kararlıydı:

—Ben kimsenin malını çalmadım. Babam bu kameraları “bizi hırsızlardan koruyor” diye her yere kurdu.

—Ben sadece bu görüntüleri USB’ye aktardım. Çünkü bir gün annemin gerçeği kanıtlamaya ihtiyacı olacağını biliyordum.

Ayşe ağzını kapattı, boğuk bir hıçkırıkla sarsıldı. Oğlunun bu kadar ağır bir yükü tek başına taşıdığını yeni fark ediyordu.

Kerem’in yüzü değişti. Maskesi düştü.

—Bu bir komplo! —diye bağırdı— Ayşe bu çocuğun beynini yıkadı! Beni bitirmek için tiyatro yapıyorlar!

—Annemi karıştırma! —diye haykırdı Emir, ilk kez öfkesini açığa çıkararak— Annem hiçbir şey yapmadı!

Salonda ölüm sessizliği vardı.

—Annem hiçbir zaman sana kötü bir şey söylemedi —devam etti Emir—. Sen ona “işe yaramaz” dediğinde bile.

—O hep banyoya girip sessizce ağlardı. Biz duymayalım diye “polenden alerjim var” derdi.

Mert, annesinin kollarına koştu. Ayşe onu sanki dünyadan korumak istercesine sıkıca sardı.

—Gece telefonla konuştuğun o kadın aradığında bile annemi yüzüne karşı küçümsedin —diye ekledi Emir.

Hâkimin çenesi gerildi.

—USB’yi alın —diye emretti kalemine.

—Hayır! —diye bağırdı Kerem, kontrolünü tamamen kaybederek— Bu özel hayat ihlali! Kimse o dosyaları göremez!

—Burada önemli olan tek şey bu çocukların güvenliği! —diye kükredi hâkim— Oturun!

Sekreter USB’yi alıp ekrana bağladı.

Mert korkuyla annesine sarıldı:

—Anne… bizi tehdit etti… Senin yüzünden sokakta kalırız dedi…

Ayşe oğlunu bırakmadı. Sanki kırılacakmış gibi sarıldı.

Ekran yandı.

İlk görüntü, Boğaz manzaralı lüks dairenin mutfağını gösteriyordu. Ayşe arkası dönük bulaşık yıkıyordu.

Kerem telefonda konuşuyordu, sesi soğuk ve alaycıydı:

—Merak etme aşkım… o kadına tek kuruş bırakmayacağım. Gerekirse onu akıl hastası gibi gösterip her şeyi hallederim.

Salonda iğrenme ve şok dalgası yayıldı.

Ama asıl yıkım henüz başlamamıştı.

İkinci video açıldı.

Çocuklar büyük oyun odasında köşeye sinmiş, titriyordu. Kerem onların önünde gidip geliyor, öfkeyle bağırıyordu:

—Yarın hâkime babanızla kalmak istediğinizi söyleyeceksiniz. Anlaşıldı mı?

O an, salondaki herkes için gerçek artık inkâr edilemez hale gelmişti.

—“Ben sadece annemle kalmak istiyorum…” —diye yankılandı Mert’in titreyen, ağlayan sesi kayıtta.

Kerem bir anda sertçe çocuğa yaklaştı, kolundan sıkıca tuttu ve gözlerine delici bir bakışla baktı:

—Anneniz bir kaybeden. Geleceği olmayan, başarısız bir kadın. Onunla giderseniz hayatını mahvedersiniz. Yoksa onun açlıktan ölmesini mi istiyorsunuz?

Mahkeme salonunun köşesinden her şeyi izleyen Ayşe sonunda gerçeği idrak etti: Emir ne asi ne de duygusuz bir çocuktu; sessiz bir kahramandı.

O küçük çocuk, her hakareti, her tehdidi ve her gözyaşını biriktirmiş, adalet için doğru zamanı beklemişti.

Ekrana yansıyan üçüncü video ise salonun sabrını tamamen tüketti.

Cam kırılma sesi duyuldu, ardından sert bir düşme sesi… Kerem, Mert’i yanlışlıkla bir vazoyu devirdiği için şiddetle itmişti.

—Yarın hâkimin karşısında ağzınızı açarsanız… yemin ederim sizi yok ederim. Annenizi bir daha asla göremezsiniz!

Hâkim daha fazla dayanamadı. Öfkeyle elini masaya vurup ekranı kapattı.

Salonda kimse nefes almaya cesaret edemiyordu. Birkaç dakika önce kendini dokunulmaz sanan Kerem, şimdi köşeye sıkışmış, ter içinde kalmıştı.

—Sayın hâkim, her şey yanlış anlaşılıyor… ben açıklayabilirim… —diye kekelemeye başladı.

Hâkim onu sertçe böldü:

—Siz bana hiçbir şey açıklamayacaksınız.

Gözlerinde açık bir tiksinti vardı.

—Elimizde çocuklara yönelik ağır psikolojik şiddet, ölüm tehditleri ve mahkemeyi yanıltmaya yönelik açık deliller var.

—Bu anda velayetin tamamı ve kesin olarak Ayşe Demir’e veriliyor.

—Kerem Arslan’ın çocuklarla görüşmesi yasaklanmıştır. Sadece sosyal hizmet kurumunun gözetiminde ve polis denetimiyle görüşme hakkı olabilir.

Emir, sonunda kabusun bittiğini anlayınca annesine doğru yavaşça yürüdü.

Aylarca duvar gibi güçlü durmuştu. Ama annesinin sıcak kollarına girince o duvar çöktü.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

—Anne… özür dilerim… lütfen beni affet…

Ayşe onu sıkıca sarıp alnını öptü:

—Senin özür dileyecek hiçbir şeyin yok. Sen benim kahramanımsın.

—Seni koruyamadığım için affet beni…

Kerem son bir çaresizlikle onlara doğru uzandı:

—Çocuklar… lütfen… ben sizin babanızım…

Emir gözyaşlarını koluyla sildi, ona soğuk bir bakış attı:

—Seven insan incitmez, baba.

O gün, yağmurlu bir öğleden sonra, Ayşe mahkeme binasından çıktı.

Ne lüks arabalar vardı ne korumalar… ne de gösterişli hayat.

Ama yanında en değerli şey vardı: iki çocuğu.

Hayat bir anda düzelmedi. Her şeye sıfırdan başladılar.

İstanbul’un daha mütevazı bir semtinde, eski bir apartman dairesine taşındılar. Duvarlarda rutubet izleri vardı, mobilyalar basitti.

Akşamları mercimek çorbası, makarna ya da peynirli ekmek yerlerdi. Ama evde ilk kez gerçek bir huzur vardı.

Artık bağırışlar yoktu. Korku yoktu. Sessizlik bile güven veriyordu.

Ayşe hemen çalışmaya başladı; yarı zamanlı bir ofiste sekreterlik yaptı. Hafta sonları ise mahalle pazarında ev yapımı tatlılar satıyordu.

Kazandığı her küçük para ona ilk kez gerçek özgürlüğü hissettiriyordu.

Aylar sonra, acı gerçek kendi yolunu buldu.

Kerem, yaşadığı skandal yüzünden iş dünyasında tamamen itibarını kaybetti. Yanındaki influencer kadın onu terk etti.

Şirketleri incelemeye alındı, mali denetimler başladı ve her şey çöktü.

Çocukların 10. yaş günü geldiğinde, Ayşe büyük bir organizasyon yapacak paraya sahip değildi.

Ama Boğaz kıyısında pahalı restoranlar yerine, onlara küçük bir piknik hazırladı.

Emir mısırını ısırırken annesine baktı:

—Anne… dürüst ol… eski hayatı hiç özlemiyor musun?

Ayşe, uzakta koşan Mert’i izledi. Çamura bulanmış ama mutlu, özgür…

Gülümsedi:

—Ben hiçbir zaman altın bir kafesi özlemem, oğlum.

Oğlunu sıkıca sarıldı:

—Biz fakir olabiliriz… ama huzur açısından milyoneriz.

—Ve inan bana… bu dünyada huzurun fiyatı yoktur.