Gümüştepe Devlet Hastanesi’nin acil servisindeki soğuk floresan ışıklarının altında otururken zaman sanki durmuştu. Ellerimi o kadar sıkı kenetlemiştim ki eklem yerlerim bembeyaz kesilmişti. Telefonum durmaksızın çalıyor, eşim Aylin’in ismi ekranda yanıp sönüyordu. Ancak Aylin hastaneye gelmek yerine, babasının Yeşilyurt’taki malikanesinde beklemeyi tercih etmişti.

Yaşlı komşumuzun söylediğine göre, henüz sekiz yaşındaki oğlum Burak, ayağında tek bir ayakkabıyla, kulağından akan kanlar içinde sokakta tek başına sürülenip yardım ararken Aylin olay yerinde bile yoktu.

Doktorlar Burak’ın şiddetli bir kafa travması geçirdiğini, beynindeki ödemi kontrol altında tutmak için taramaların sürdüğünü belirttiler. Beyaz perdenin arkasına geçtiğimde, o minik bedenini hastane yatağında öyle çaresiz görmek göğsümü daralttı. Yüzünün sağ tarafı morarmış, alnı soğuk terlerle kaplanmıştı.