İnsan bazen hayatının en büyük dönüm noktalarıyla hiç beklemediği bir anda, günlük koşuşturmacanın ortasında karşılaşır.

Bir hastanenin çocuk servisi koridorunda yürürken, 12 yıllık evliliğimi yıkan iki insanı tam karşımda buldum: Eski eşim Barış ve bir zamanlar en yakın arkadaşım olan Leman. Barış’ın elinde pahalı bir bebek bezi çantası, Leman’ın kucağında ise henüz bir yaşında bile olmayan mavi gözlü bir bebek vardı.

Barış, etraftaki insanların duyabileceği bir ses tonuyla benden ayrılmanın hayatında aldığı en doğru karar olduğunu söylüyorsa da, gözlerindeki o kibirli ifade hiç değişmemişti.

“Kısır bir kadının, erkeğinin gerçek bir aile kurmasına şaşırmaması gerekir,” diyerek yıllarca yüreğimi sızlatan o eski yarayı bir kez daha kanatmaya çalıştı. Yıllarca çocuk sahibi olabilmek için katlandığım tedavileri, klinik kapılarında ağladığım günleri ve çektiğim vicdan azabını yüzüme vuruyordu.