Beyaz duvarların arasında, hastane odası, bir ruhun kaybolmuş yolculuğuna tanıklık ediyordu. Genç hemşire, her gün bu odada zaman geçiriyor, komadaki adamın durumuna dair umutla dolu bir beklentiyle çalışıyordu. Gözleri, adamın sabit kalmış ifadesinde kaybolmuştu; her gün aynı ritüeli tekrarlıyor, ona nazikçe dokunarak yaşamın küçük mucizelerini bekliyordu. Bir gün, hastanın üzerindeki kalın örtüyü kaldırırken, bir tuhaflık hissetti; içindeki merak, onu bilinmeyene doğru sürüklüyordu. O an, üzerindeki örtünün yalnızca fiziksel bir yük olmaktan öte, bilinmeyen sırların örtüsü olduğunu anladı. Kalbinin atışları hızlandı; belki de bu, adamın yaşamla olan bağını yeniden görmesine neden olacak bir an olabilirdi. O an, hemşirenin bakış açısı, hastanın hayatının ne denli karmaşık ve derin olduğunu sorgulamasına neden oldu.