Cenaze görevlilerinden biri geri çekildi:

— Tanrım… orada… bir ceset var!

— Bu artık “çift taban” değil. Bu… bir suç, — diye fısıldadı biri.

Kızın annesi başını eğdi.

— Kim olduğunu bilmiyorum. Orada olmaması gerekiyordu.

Görevliler soldu.

Genç kızın cenazesi sırasında dört erkek tabutu kaldıramadı ve bunun üzerine anne tabutun açılmasını istedi.

— Bu imkânsız. Bize beden mühürlü şekilde teslim edildi. Her şey kapalıydı…

— Tabutun teslimatını kim organize etti? — diye sertçe sordu adamlardan biri.

— Özel bir firma. Bir aracı üzerinden. Sipariş elektronik olarak geldi. Tüm ödeme nakitti.

Sessizlik.

Birisi telefonu çıkarıp polisi aradı.

Daha sonra karakolda şu ortaya çıktı: tabuttaki erkek, birkaç gün önce kaybolan bir inşaat şirketinin eski muhasebecisiydi.

Şirket zimmete para geçirme, kara para aklama ve sahte sözleşmeler nedeniyle soruşturma altındaydı. Kaynaklara göre, savcılık için dosya hazırlıyordu. Sonra ortadan kayboldu.

Soruşturma şunu ortaya çıkardı: sahte belgelerle kurulan sahte bir cenaze şirketi, mühürlü tabutun “teknik teslimatı” için sipariş almıştı.

Asıl kız gerçekten gömülmüştü. Ancak onun cenazesi kullanılarak, onun altına, önemli bir tanık olabilecek bir adamın cesedi gizlenmişti.

Sadece tek bir iz bırakılmıştı — ikinci cesedin plastik ambalajında eldivenle yapılmış kısmi bir parmak izi vardı. Bu, soruşturmayı başlatmaya yetti.

Anne sonuna kadar hiçbir şey bilmediğini söyledi. Buna inanmak mümkündü — çünkü kendisi de kızının ölümünden sonra zor toparlanıyordu.

Во время похорон молодой девушки 4 мужчин не смогли поднять гроб, и тогда мать девушки потребовала открыть гроб

Ama biri bu acıyı ve karmaşayı kullanmıştı… ve delilleri saklamak için en uygun yerin, başka bir bedenin altındaki mezar olduğuna karar vermişti.