Bölüm 2

Bir hafta sonra hastane raporları, polis tutanakları ve doktor ifadeleri tek bir dosyada toplandı. Artık hiçbir şey “yanlış anlaşılma” değildi.

Her şey resmiydi.

Ve geri dönüşsüzdü.

Duruşma günü geldiğinde İstanbul Adliyesi’nin koridorları her zamankinden daha soğuktu. Ben Defne’nin elini sıkı sıkı tutuyordum. O artık daha sessizdi ama o sessizlik korkudan değil, yorgunluktandı.

Hakan sanık sandalyesinde oturuyordu.

Artık o eski “güçlü adam” değildi.

Kırılmış bir yüz, sabit bakışlar, titreyen parmaklar…

Ama en çok göze çarpan şey şuydu: inkar etmesi bile inandırıcı değildi artık.

Hakim dosyayı açtı.

—Tıbbi raporlar, darp izleri, psikolojik değerlendirmeler… Hepsi dosyada mevcut.

Sonra Defne’ye baktı.

—İfade vermek ister misin?

Salonda bir sessizlik oldu.

Defne ayağa kalktı.

Küçüktü.

Ama sesi beklenenden daha netti.

—Ben… üç yıldır korkarak yaşıyorum.

Bir an durdu. Yutkundu.

—Babam bana hep “abartıyorsun” dedi. Ama ben sadece… nefes alamıyordum.

Ben gözlerimi kapattım. O an onun ne kadar uzun süredir yalnız olduğunu anladım.

Defne devam etti:

—Beni hasta olduğuma inandırdı. Kimseye anlatmamam gerektiğini söyledi. Çünkü kimse inanmazmış.

O anda Hakan araya girdi.

—Yalan söylüyor! Bu bir komplo!

Ama sesi artık kimseyi etkilemiyordu.

Hakim elini kaldırdı.

—Sanık, susturun.

İki jandarma onu yerine oturttu.

Defne derin bir nefes aldı.

—Ama ben artık korkmuyorum.

O cümle…

o kadar basitti ki.

Ama salondaki herkesin nefesini değiştirdi.

Duruşma üç saat sürdü.

Deliller tek tek okundu.

Doktor raporları.

Mesajlar.

Psikolojik değerlendirme.

Ve en sonunda hakim kararını vermek için ayağa kalktı.

—Sanık Hakan Yılmaz hakkında, çocuğa yönelik fiziksel ve psikolojik şiddet, ihmal ve tehdit suçlarından dolayı…

Bir saniye durdu.

O an salonun kalbi durdu sanki.

—TUTUKLAMA VE HÜKÜM: 12 YIL HAPİS.

Tok ses salona çarptı.

Hakan bir şey söylemek istedi.

Ama sesi çıkmadı.

Sadece bana baktı.

Bu kez o bakışta tehdit yoktu.

Sadece boşluk vardı.

Dışarı çıktığımızda hava farklıydı.

Aynı şehir.

Aynı sokak.

Ama bizim için başka bir hayat başlamıştı.

Defne bankta oturdu.

Uzun süre konuşmadı.

Sonra sessizce dedi ki:

—Anne… ben şimdi ne olacağım?

Yanına oturdum.

—Şimdi… yeniden başlayacaksın.

—Ama nasıl?

Elini tuttum.

—Artık kimse sana “abartıyorsun” demeyecek.

Bir süre bana baktı.

Ve ilk defa çok hafif bir gülümseme geldi yüzüne.

Aylar geçti.

Defne okula geri döndü.

Başta zorlandı. İnsanların bakışları, fısıltılar… ama zamanla hepsi sustu.

Çünkü o artık saklanan biri değildi.

O artık hayatta kalan biriydi.

Ben çalışmaya başladım.

Kendi ayaklarımın üstünde durmayı yeniden öğrendim.

Ve bir gün, Defne okuldan döndüğünde bana bir kâğıt uzattı.

—Anne, bunu yazmak istiyorum.

Kâğıtta tek cümle vardı:

“Ben artık korkarak değil, yaşayarak büyümek istiyorum.”

O cümleyi okurken gözlerim doldu.

Ama bu kez acıdan değil.

Bir akşam, birlikte balkonda oturduk.

Güneş batıyordu.

Defne başını bana yasladı.

—Anne…

—Hı?

—Sence insanlar neden en çok en yakınlarına zarar veriyor?

Uzun süre düşündüm.

Sonra dedim ki:

—Çünkü en yakın olduklarını, kendilerine ait sanıyorlar.

Sessiz kaldı.

Sonra fısıldadı:

—Ben kimseye ait değilim artık.

Gülümsedim.

—Evet.

—Ben kendime aitim.

O an rüzgar hafifçe geçti.

Ve ilk defa o evde geçmiş değil, gelecek konuşuyordu.

Hakan?

O artık sadece bir dosya numarasıydı.

Ama biz…

biz bir hikâyenin sonu değil, yeniden başlayan tarafıydık.

Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez.

Sadece doğru yerde biter.

Bizimki de orada bitti.