Kerem, insanların uzaktan hayranlıkla baktığı türden bir hayat kurmuştu.

İstanbul’un dışında, ağaçlarla çevrili sakin bir bölgede, geniş cam pencereleri ve geceleri sıcak ışıklarla aydınlanan verandası bulunan büyük bir evde yaşıyordu. İş dünyasında disiplinli, başarılı ve kararlı biri olarak tanınıyordu. Yönetim kurullarında fikirlerine değer veriliyor, ekonomi dergileri onun çalışma düzenini örnek gösteriyordu.

Fakat büyük başarılar, bazen duygusal yokluğu kabul edilebilir bir fedakârlık gibi gösterebilir.

Kerem yıllar boyunca maddi güvence sağlamayı iyi bir baba olmakla eş tuttu. Gece uçuşlarını, bitmeyen toplantıları ve sürekli çalan telefonunu ailesi için yaptığı fedakârlıklar olarak gördü. Çocuklarının iyi okullarda okumasını, güvenli bir mahallede yaşamasını ve gelecekleri için hazırlanan fonları sevgisinin yeterli kanıtı saydı.

Kızı Maya’nın Türkçe adıyla Duru, sekiz yaşında, sessiz ve çevresini dikkatle gözlemleyen bir çocuktu. Küçük oğlu Toby’nin Türkçe adıyla Ege ise henüz konuşmayı yeni öğreniyor, kendisine şefkat gösteren herkese sıkıca sarılıyordu.

Kerem çocuklarını gerçekten seviyordu. Ancak sevginin havaalanından alınan hediyelerle, aceleyle yapılan hafta sonu kahvaltılarıyla ve sürekli ertelenen “bir dahaki sefere” sözleriyle sürdürülebileceğini sanıyordu.

İki yıl önce, eşini kaybettikten sonra Selin ile evlenmişti. Selin dışarıdan bakıldığında zarif, düzenli ve becerikli görünüyordu. Evdeki programları yönetiyor, çocukların günlük ihtiyaçlarını takip ediyor ve Kerem’in iş yoğunluğu nedeniyle unuttuğu ayrıntıları kontrol altında tutuyordu.

Kerem’in çevresindeki insanlar, Selin’in eve yeniden düzen getirdiğini söylüyordu.

Kerem de buna inanmayı seçti.

Çünkü bu inanç, her iş seyahatine çıkarken vicdanını daha az sorgulamasını sağlıyordu.

Bir gece Ankara’daki uzun bir toplantıdan beklenenden erken döndü. İnce bir yağmur İstanbul boyunca aracını takip etmişti. Eve vardığında malikâne karanlık ve sessizdi.

Kerem çantasını girişteki masaya bıraktı ve kravatını gevşetti. Ancak evdeki sessizlik huzurlu değildi. Sanki evin içindeki bütün sıcaklık bilinçli olarak çekilip alınmış gibiydi.