Marvin, sesini tehditkar bir fısıltıya düşürerek, “Bu evde, kadın maaşını teslim eder, akşam yemeğini hazırlar ve sessiz kalmayı öğrenir,” dedi. “Kolay yoldan anlamazsa, zor yoldan anlayacaktır.”

Nikahımızın üzerinden sadece üç gün geçtikten sonra, ağır botu yemek masasının kenarına çarpmadan hemen önce bu sözleri haykırdı. Tabaklar odanın dört bir yanına saçıldı, beyaz pirinç temiz zemine döküldü ve kızarmış tavuğun zengin sosu yeni pantolonumu anında lekeledi. Kırık bir seramik parçası sol ayak bileğimi sıyırdı ve ince, kırmızı bir çizgi bıraktı, bu çizgi acıtmaya başladı. Sandalyemde donakalmıştım, çatalım hala açık ağzımın önünde sallanıyordu. Sadece, bir hafta öncesine kadar bana tatlı sevgilim diye seslenen adama bakakalmıştım.

“Annem beni senin gibi kadınlar konusunda uyarmıştı,” diye devam etti Marvin, ucuz viski ve ani öfkenin karışımından yüzü kıpkırmızı olmuştu. “Düzgün bir kadın yerini bilmeli ve maaşın doğrudan onun kontrolündeki banka hesabına gidecek. Ev kredisini sen ödeyeceksin, sabah beşte kalkıp kahvaltımı hazırlayacaksın ve işten eve geldiğimde sıcak bir yemek ve soğuk bir bira beni bekliyor olacak. Ben konuştuğumda sen susacaksın.”

Çatalımı dikkatlice indirdim ve kazadan sağ kurtulan tek seramik tabağın üzerine nazikçe yerleştirdim.

“Ya bunları yapmayı reddedersem?” diye sordum, gözlerinin içine dosdoğru bakarak.

Marvin, yumruklarını yanlarında sıkıca kenetleyerek bana doğru bir adım daha attı.

“O zaman seni hemen yerleştireceğim ve sana nasıl itaat edeceğini öğreteceğim,” diye tehdit etti.