“Biz plajın tadını çıkarırken sen yemek pişirip temizlik yapacaksın Lydia, çünkü sonuçta bir eşin görevi tam olarak budur.”
Bu cümle, kocamın ağzından Florida Keys’deki özel iskelede, anne babasının, eski kız arkadaşının ve bizi yıldönümümüz için ayarladığım özel adaya götürmek için bekleyen pilotun önünde açıkça döküldü.

Titreyen elimle güneş gözlüğümü sıkıca tutarak, kalbim göğüs kafesimden fırlayacakmış gibi göğüs kafesime çarparak, tamamen hareketsiz durdum.

Caleb Harrison ile evliliğinin üzerinden beş uzun yıl geçmişti; bu beş yıl boyunca tasarımcı saatler takmış, Liman Bölgesi’nde gösterişli akşam yemekleri yemiş, özel dikim takım elbiseler giymiş ve klasik spor arabalar kullanmıştı; herkes de onun iş dünyasında güçlü bir figür olduğuna inanıyordu.

Gerçek çok daha az etkileyiciydi, çünkü tüm yaşam tarzını finanse eden siber güvenlik şirketi aslında bana aitti; Batı Yakası’ndaki daracık bir stüdyo dairede, her gece zar zor üç saat uyuyarak kurduğum bir işletmeydi.

Her parti davetini reddettim ve yıllarca artan borç ve alaylara katlandım, sonunda o küçük girişimi milyonlarca dolarlık bir şirkete dönüştürdüm.

Caleb bir lojistik şirketinde orta düzey yönetici olarak çalışıyordu ve mütevazı maaşı, her gün kullandığı arabanın sigortasını bile karşılamaya yetmiyordu.

Bana karşı kayıtsızlığı giderek artarken bile, yeterince çabalarsam başarısızlığa doğru giden evliliğimizi kurtarabileceğime olan inancım hiç azalmadı.

Beşinci evlilik yıld dönümümüz için Karayipler’de özel bir adada bir haftalık tatil rezervasyonu yaptırmamın tek sebebi buydu; kişisel aşçısı, tam kadrosu ve özel plajı olan bir villayı yüz elli bin dolara kiralamıştım.

Bunu yaptım çünkü Caleb aylarca bana soğuk olduğumu ve şirketimin beni kalbinde artık bir yuvası olmayan bir kadına dönüştürdüğünü söyleyip durmuştu.

Daha ilgili ve geleneksel bir eşe ihtiyacı olduğunu söyledi ve ben de onun beni gerçekten özlediğine inanacak kadar safdım.

Yolculuktan önceki gece, ona altın harflerle işlenmiş kalın siyah bir zarfın içinde seyahat programını verdim.

“Bu gezi sadece ikimiz için, Caleb, toplantı yok, iş görüşmesi yok ve kesinlikle dışarıdan hiçbir dikkat dağıtıcı unsur yok,” diye fısıldadım ona.

Caleb, zarfı alırken umursamaz bir homurtuyla, akıllı telefonundan başını neredeyse hiç kaldırmadı.

“Umarım internet bağlantısı orada iyidir, çünkü sizin kendi programınız yüzünden suçluluk duyuyorsunuz diye sorumluluklarımdan kaçamam,” diye yanıtladı.

Bunu duymak canımı acıttı ama gururumu bir kenara bırakıp zoraki bir gülümseme takındım çünkü bu yolculuğun yeni bir başlangıç ​​olmasını istiyordum.

Ertesi sabah, ofiste acil bir durum nedeniyle ve hemen onayımı gerektirdiği için özel iskeleye otuz dakika geç kaldım.

Onu yalnız başına ve belki de biraz sinirli bir şekilde beklerken bulmayı bekliyordum, ama bunun yerine deniz uçağının yakınında toplanmış bir grup gördüm.

Caleb, annesi Margot, babası Arthur ve üniversiteden eski sevgilisi Tessa ile birlikte orada duruyordu. Tessa, sanki onur konuğuymuş gibi uçuşan beyaz keten bir elbise giymişti.

Tessa uzanıp onun koluna öyle bir aşinalıkla dokundu ki, kanım dondu ve ben yaklaştığımda da geri çekilmedi.

Margot, onlara doğru yürürken pahalı güneş şapkasını düzeltirken, her zamanki ince örtülü küçümseme ifadesiyle beni baştan aşağı süzdü.

Caleb omuz silkerek, “Lydia, sonunda geldin, özellikle de ailemi ve Tessa’yı davet ettiğimden beri, çünkü Tessa son zamanlarda çok zor bir dönemden geçiyor,” dedi.

Evliliğimizin üzerinde her zaman bir gölge gibi duran kadına baktıkça boğazım düğümlendi.

“Bana sormadan eski kız arkadaşını özel yıl dönümü gezimize mi davet ettin?” diye sordum, sesim neredeyse fısıltıdan ibaretti.