-
- EVLENDİĞİMİN İLK GÜNÜNDE KOCAM YÜZÜME YAĞLI BİR BEZ FIRLATIP BANA “HİZMETÇİ” DEDİ ; BEN İSE GÜLÜMSEDİM, ANNEMLE BABAMIN BANA VERDİĞİ PARANIN BULUNDUĞU VALİZİMİ ALIP TEK BİR DAMLA GÖZYAŞI DÖKMEDEN EVİ TERK ETTİM. AMA O GECE, AİLESİ EVE DÖNDÜĞÜNDE, AŞAĞILAMAYA ÇALIŞTIKLARI KADININ ONLARA HAYATLARI BOYUNCA UNUTAMAYACAKLARI BİR DERS HAZIRLADIĞINI ÖĞRENECEKLERDİ. Benim adım Valeriya Demir. İzmir’de doğdum ve düğün gününe kadar bir kadının sevdiği adamla evlenirken onurunu kapının dışında bırakmak zorunda kalmayacağına inanıyordum. Ne kadar safmışım. Mert Yalçın ile mayıs ayının bir cumartesi günü evlendim. Düğünümüz Karşıyaka’daki şık bir salonda yapıldı. Beyaz çiçeklerle süslenmiş masalar, yemek sırasında çalan hafif Türk sanat müziği ve annemin büyük heyecanla seçtiği tatlı masası vardı; sanki gelin ben değil de oydu. Mert nikâh boyunca gülümsedi. Nikâh memurunun önünde ellerimi tuttu, iki yıl boyunca bana samimi görünen ela gözleriyle baktı ve beni koruyacağına, saygı duyacağına ve benimle bir yuva kuracağına söz verdi. Herkes alkışladı. Annem ağladı. Babam ise her zaman cebinde taşıdığı mendille gözlerini sildi. Çok konuşan biri değildi ama tören bittikten sonra bana sarılırken kulağıma eğilip şöyle dedi: — Kızım, unutma… Bir evlilik sana huzur vermeli, korku değil. Gülümsedim. — Baba, Mert beni seviyor. Babam cevap vermedi. Sadece bana biraz daha sıkı sarıldı. O gece, Mert’le birlikte ailesinin evine gitmeden önce annem bana beyaz bir zarfın içinde bir banka kartı verdi. — Hepsi burada, Valeriya — dedi. — Mert’in ailesinin size destek olmak için verdiği üç yüz bin lira ve babanla benim yıllarca biriktirdiğimiz yüz elli bin lira. Kimseye söyleme. Bu senin güvencen. — Anne, ama bu para ev almak için. — Ev sadece duvarlardan ibaret değildir. Sen de o evin bir parçasısın — diye karşılık verdi. — Bir gün sırf gidecek yerin olmadığı için hiçbir şeye katlanmak zorunda kalmanı istemiyorum. Biraz rahatsız oldum. Sanki kocama güvenmiyormuş gibi hissettim. Ama onu kırmamak için kartı valizimin gizli bölmesine koydum. O zamanlar buna hiç ihtiyacım olmayacağını düşünüyordum. Ertesi gün, bir annenin bazen tehlikeyi kızından önce gördüğünü anladım. Düğünden sonraki sabah erkenden uyandım. Yalçın ailesinin evi İzmir’in sakin bir mahallesindeydi. Büyük, iki katlı bir evdi; siyah demir kapısı, geniş salonu ve yıllardır düzen yüzü görmemiş gibi duran bir mutfağı vardı. Mert’in annesi, Nermin Hanım, sert bakışlı, ince kaşlı ve sesi her zaman azarlar gibi çıkan bir kadındı. Eşi Hasan Bey ise neredeyse hiç konuşmazdı. Günlerini televizyonun karşısında geçirir, dünya yıkılsa bile kanal değiştirmekten başka bir şey yapmayacakmış gibi görünürdü. Ben açık sarı renkli yeni önlüğümü giyip aşağı indim. Yardım etmek, iyi bir başlangıç yapmak istiyordum. Mutfakta önceki geceden kalmış tabaklar, yarım bırakılmış çay bardakları, yağlı tencereler ve etrafa saçılmış peçeteler vardı. Derin bir nefes aldım, kollarımı sıvadım ve toplamaya başladım. Tam o sırada Mert mutfağın kapısında belirdi. Saçları hâlâ ıslaktı, üzerinde temiz bir gömlek vardı ama yüzündeki ifade daha önce hiç görmediğim bir ifadeydi. — Ne yapıyorsun? — diye sordu. — Biraz ortalığı topluyorum. Mert annesine baktı. Nermin Hanım kapının yanında durmuş, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Sonra tezgâhın üzerindeki kirli bir bezi aldı. Bez ıslaktı, yağ içindeydi ve bayat yemek kokuyordu. Ben daha ne olduğunu anlayamadan, bezi yüzüme fırlattı. Ben kendi tabaklarımı, kendi çarşaflarımı ve kendi hayatımı yeniden kurarken, Yalçın ailesi hâlâ insanların ne düşündüğüyle uğraşıyordu. Bir gün ortak bir tanıdığımızdan haber geldi. Nermin Hanım mahallede herkese aynı şeyi anlatıyormuş: — Gelinimiz biraz hassastı. Küçük bir yanlış anlaşılma büyüdü. Bunu duyunca sadece gülümsedim. Çünkü bazı insanlar gerçeği kabul etmek yerine hikâyeyi değiştirmeyi tercih eder. Ama gerçek değişmez. Ses kaydı değişmez. Yaşananlar değişmez. Ve en önemlisi, bir insanın sana nasıl davrandığı değişmez. Özellikle de seni artık kazandığını düşündüğü anda. Aradan yaklaşık bir yıl geçti. Bir sonbahar akşamı işten eve dönerken telefonum tekrar çaldı. Bu kez arayan kişi Mert değildi. Hasan Bey’di. Eski kayınpederim. Hayatım boyunca ondan duyduğum en uzun cümleleri o gün işittim. — Valeriya… konuşabilir miyiz?
-
- Sessiz kaldım. — Buyurun. Karşı tarafta derin bir nefes sesi geldi. — Sana özür borçluyum. İlk başta yanlış duyduğumu düşündüm. Çünkü Hasan Bey özür dileyen bir adam değildi. Hatta konuşan bir adam bile değildi. — O gün mutfakta hiçbir şey yapmadım — dedi. — Seni aşağılarlarken sustum. Pencereden dışarı baktım. Yağmur yağıyordu. — Evet, sustunuz. — Ve bu da onların yaptıkları kadar kötüydü. İşte o anda anladım. Bazen bir aileyi yalnızca zalimler değil, sessiz kalanlar da ayakta tutar. Hasan Bey konuşmaya devam etti. — Gençken ben de annemin oğluydum. Sonra eşimin kocası oldum. Ama hiçbir zaman doğru olanı savunacak kadar cesur olamadım. Sesinde yılların yorgunluğu vardı. — Sana yardım etmedim. — Etmediniz. — Affeder misin? Uzun süre cevap vermedim. Sonra sakin bir sesle konuştum. — Sizi affediyorum. Ama olanları unutmuyorum. Adam ağlamaya başladı. Telefon kapandıktan sonra içimde garip bir huzur oluştu. Çünkü ilk kez o evden biri gerçeği kabul etmişti. Aylar sonra bir davet aldım. Kuzenimin düğünü vardı. Başta gitmek istemedim. Düğün salonları hâlâ içimi sıkıyordu. Ama annem beni ikna etti. — Her düğün aynı hikâyeyle bitmez kızım. Haklıydı. Düğün gecesi salona girdiğimde insanlar dans ediyor, gülüyor ve fotoğraf çekiliyordu. Ben de bir masaya oturdum. Tam o sırada yanımdaki sandalye çekildi. Uzun boylu bir adam oturdu. — Bu yer boş mu? — Artık değil. Gülümsedi. Ben de gülümsedim. Konuşmaya başladık. Adı Kerem’di. Mimardı. Boşanmış olduğumu ilk akşam söyledim. Çünkü artık geçmişimi saklamak istemiyordum. Beni dikkatle dinledi. Sonra sadece şunu söyledi: — Doğru zamanda gitmişsiniz. Ne acıdı. Ne sorguladı. Ne de beni kurtarılması gereken biri gibi gördü. Sadece anladı. Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey budur. Aylar boyunca arkadaş kaldık. Kahve içtik. Sahil boyunca yürüdük. Kitaplardan konuştuk. Hayattan konuştuk. Bir gün bana şöyle dedi: — Sana ilk günlerden beri bir şey sormak istiyorum. — Sor. — O evden çıkarken korkmadın mı? Gülümsedim. Çünkü insanlar hep aynı şeyi soruyordu. — Korktum. — Ama yine de gittin. — Evet. — Nasıl? Bir süre düşündüm. Sonra cevabı buldum. — Çünkü kalırsam daha çok korkacağımı biliyordum. Kerem başını salladı. Ve ilk kez biri bana hayranlıkla değil, saygıyla baktı. İşte o an anladım: Gerçek sevgi, bir insanı küçültmeye çalışmaz. Onu büyütür. Gerçek sevgi emir vermez. Yanında yürür. Gerçek sevgi seni susturmaz. Sesini duymak ister. Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda düğün günümü artık bir felaket olarak görmüyorum. Evet, canım yandı. Evet, kandırıldım. Evet, yanlış insana güvendim. Ama aynı zamanda hayatımın en önemli dersini öğrendim. Bir kadın, kendisine saygı göstermeyen bir adamı kaybettiğinde aslında hiçbir şey kaybetmez. Kazandığı şey çok daha değerlidir. Kendisi. Bugün hâlâ o sarı önlüğü saklıyorum. Üzerindeki yağ lekesi çoktan çıkmış durumda. Ama onu atmıyorum. Çünkü o önlük bana bir şeyi hatırlatıyor: Bazen hayat, insanı kırmak için değil, uyandırmak için sarsar. Düğünümün ertesi sabahı yüzüme yağlı bir bez fırlatılmıştı. Onlar bunun beni hizmetçiye çevireceğini sanmıştı. Oysa farkında değillerdi… O bez bana kapının nerede olduğunu göstermişti. Ben de hiç tereddüt etmeden çıkıp gitmiştim. Ve hayatımın en doğru adımını atmıştım.