İş seyahatimden iki gün erken döndüğümde karşılaşacağım manzarayı hayatım boyunca unutamayacağımı bilmiyordum.

Benim adım Deniz Arslan. İstanbul’da faaliyet gösteren bir siber güvenlik şirketinin sahibiydim. Büyük bir anlaşmayı beklenenden önce tamamlayınca aileme sürpriz yapmak için Ankara’daki evimize haber vermeden döndüm. Beş yaşındaki oğlum Samet için aldığım oyuncağı bavulumda saklıyor, hamile eşim Aslı’nın beni görünce nasıl sevineceğini hayal ediyordum.

Ancak eve girdiğimde yemek ve pahalı parfüm kokusunun arasına ağır bir huzursuzluk karışmıştı.

Salondan kız kardeşim Sevda’nın sesi geliyordu.

“Bedavadan yaşayan biri aile sofrasında oturmayı hak etmiyor. Böyle yemeye alışsa iyi olur.”

Sessizce mutfağa ilerledim.

Babam Rasim, masanın başında oturuyordu. Annem Feride, Aslı’nın yıllar önce kendi birikimiyle aldığı porselen takımlarda sıcak yemek servis ediyordu. Sevda ise yeni bileziğini göstererek sosyal medya için video çekiyordu.

Aslı mutfağın arka tarafında küçük bir taburenin üzerine eğilmişti. Önünde, ailemin sofradan kalanları bir tencereye doldurarak verdiği soğuk yemek vardı. Bir eli karnının üzerindeydi. Samet ise ağlamamak için kendini tutarak bayat bir ekmek parçası yiyordu.

Çamaşır bölümünün yanında iki ince battaniye gördüm.

Samet annesine dönerek fısıldadı:

“Babam bizim burada yerde uyuduğumuzu biliyor mu?”

O an içimde bir şey tamamen değişti.

Aslı beni görünce sevinçle ayağa kalkmadı. Tam tersine korkuyla geri çekildi.

“Lütfen bana kızma Deniz,” dedi titreyen bir sesle.

Bu cümle kalbimi paramparça etti.

Tam o sırada Sevda’nın salondaki konuşmasını duydum.

“Yarın Deniz vekâletnameyi imzalayınca bu kadınla çocuğunu evden çıkaracağız. Ev tamamen bize kalacak.”

Annem sakin bir sesle karşılık verdi:

“Deniz’e Aslı’nın kendi isteğiyle evi terk ettiğini söyleriz.”

Babam ise şirket hisselerini ele geçirdiklerinde benim kontrolü kaybedeceğimi söylüyordu.

Hiçbiri evin tapusunun Aslı’nın adına olduğunu bilmiyordu. Ayrıca geçen yıl yaşanan bir güvenlik olayı nedeniyle evdeki kameraların sürekli kayıt yaptığından habersizlerdi.

Mutfağa girip Aslı ile Samet’i arkama aldım.

Sevda’nın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.

“Deniz, erken dönmüşsün.”

“Tam zamanında dönmüşüm,” dedim.

Aslı’nın bileğindeki izi fark ettim.

“Bunu kim yaptı?”

Kimse cevap vermedi.

Sevda, Aslı’nın saygıyı öğrenmesi gerektiğini söyledi. Annem ise Samet’in benim öz çocuğum olmadığını, doğacak bebeğin de annesi gibi aileye yük olacağını iddia etti.

Samet’in elindeki ekmek yere düştü.

Telefonumu tezgâha koyarak ses kaydını başlattım ve ertesi gün planlandığı gibi notere gideceğimizi söyledim.

Ailem kazandığını sandı.

Oysa asıl plan yeni başlıyordu.

Aslı ile Samet’i o gece güvenli bir otele götürdüm. Doktor, Aslı’nın ve doğacak kızımızın sağlık durumunun iyi olduğunu söylediğinde eşim gözyaşlarına boğuldu.