BÖLÜM 1

Annemin adımı sanki kirli bir şeymiş gibi söylediğini duyduğum an nefesim kesildi. Kreşin elektriği kesildiği için vardiyamdan erken eve gelmiştim ve müdürüm herkesi öğle yemeğinden önce göndermişti. Sırt çantam hâlâ omzumdaydı, saçlarım yağmurdan ıslaktı ve annemin en sevdiği limonlu keklerden oluşan bir kağıt poşet elimdeydi çünkü onun sevdiği pastanenin önünden geçmiştim. Onları görünce gülümseyeceğini düşünmüştüm. Bunun yerine, koridorda donakaldım. Annem ve babam teyzem Evelyn ile mutfaktaydı. Üçü de on iki yaşımdan beri her cumartesi cilaladığım eski meşe masanın etrafında oturuyorlardı. Kahve fincanları hafifçe şıkırdadı. Annem, sempati istediğinde kullandığı o yorgun, dramatik şekilde iç çekti. “Ruth sadece… fazlalık,” dedi. “Eğer taşınırsa, sonunda huzura kavuşurum.”

Babamın beni savunmasını bekledim. Güldü. “Asla yapmaz,” dedi. “Çok muhtaç.” Kekler elimde daha da aşağı kaydı. Koridordaki duvardaki aile fotoğraflarına baktım: mezuniyetimde ben, kilisede ben, küçük kuzenimi kucağımda tutarken ben, yardım ettiğimi sandığım ebeveynlerin yanında gülümserken ben. Yıllarca onlara market parası vermiştim, faturaların yarısını ödemiştim, tatillerden vazgeçmiştim, planlarımı iptal etmiştim ve kendime sevginin bazen fedakarlık gibi göründüğünü söylemiştim. Ama o mutfaktaki insanlar minnettar görünmüyorlardı. Benim tarafımdan tuzağa düşürülmüş gibiydiler. Evelyn teyzem duyamayacağım kadar alçak sesle bir şeyler söyledi. Annem tersledi, “Başlama. Onun nasıl biri olduğunu biliyorsun. Her zaman etrafımızda dolanıyor. Her zaman güvenceye ihtiyaç duyuyor. Her zaman her şeyi daha da zorlaştırıyor.”