Kocası Görkem’in, görkemli balo salonunun en karanlık köşesinde saklanmasını emrettiği gece, Elif sade, lacivert bir elbise giyiyordu. Üzerinde hiçbir marka etiketi yoktu; etek ucundaki küçük dikiş izini bile o öğleden sonra mutfak masasında kendi elleriyle dikmişti. Elbise ucuzdu ama temiz, özenle ütülenmiş ve onun için çok anlamlıydı. Bu elbise ona kendisini büyüten merhametli kadını, Kadıköy’de küçük bir arabada poğaça ve çay satarak kimsesiz bir kız çocuğuna kucak açan Gülten Teyze’yi hatırlatıyordu.

İstanbul’un en lüks otellerinden birinin önünde Görkem, lüks arabasının anahtarlarını valeye fırlattı ve Elif’i aşağılayan bir bakışla süzdü. “Lütfen Elif,” diye fısıldadı altın saatini düzeltirken. “Bu gece kariyerim için kritik. Yönetim kurulu, büyük yatırımcılar ve en önemlisi holding patronum burada.