Kutunun en üstünde beyaz bir zarf duruyordu. Üzerine düzgün bir yazıyla şu cümle yazılmıştı: “Yeni bir evlilik kurarken eski bir evlilikte görünmeyen emeği küçümsememek için.” Zarfın altında ise dört ayrı dosya ve şeffaf kapaklı kalın bir albüm vardı.

Erdem kapağı kapatmak ister gibi eliyle kutuya uzandı ama Leyal ondan önce davranıp zarfı aldı. Çevredeki birkaç kişi nefesini tutmuş gibiydi. Rüzgâr hâlâ sakin duruyor, hiçbir taşkınlık yapmıyordu. Ben ise ilk kez utançtan değil, neyin ortaya çıkacağını merak ettiğim için kalbimin hızlı attığını hissediyordum.

Leyal kâğıdı açtı. İçinde kısa bir not vardı. Notu ben bir gece önce yazmıştım, ama kutuyu getirme fikrini uygularken bile sesimi yükseltmemeye kendime söz vermiştim. Şöyle diyordu: “Bu kutu bir skandal çıkarmak için değil, yıllarca küçümsenen emeğin kaydı unutulmasın diye hazırlandı. İçindeki tüm belgeler ya kamuya açık kayıtlardan alınmıştır ya da bana ait, izinli kopyalardır.”

Leyal başını kaldırıp önce bana, sonra Erdem’e baktı. “Bu da ne demek?” diye sordu.