Önce halimi hatırımı sordu, sonra eski günlerimizi hatırlattı. Ardından Levent’le evliliğinin sandığım kadar güzel olmadığını ima etti. Ben cevap vermedikçe mesajları arttı. Bir gün açıkça, “Seni kaybettiğimi şimdi anlıyorum,” diye yazdı. O sırada bazı gerçekleri öğrendim. Levent’in servetinin büyük bölümünün göründüğü kadar sağlam olmadığını, yaptığı hatalı yatırımlar yüzünden ciddi borçlara sürüklendiğini duydum.

Banu bir akşam karşıma oturup evliliğinin bittiğini ve benimle yeniden başlamak istediğini söyledi. Gözlerinde eski günlerde göremediğim bir pişmanlık vardı. “Yanlış yaptım,” dedi. “Sana değil, paraya ve gösterişe baktım. Keşke zamanı geri çevirebilsem.”

Onu dinlerken yıllar önce boşanma masasında söylediği sözleri hatırladım. “Daha fazlasını istiyorum,” demişti. Şimdi ise aradığı şeyin para değil, huzur olduğunu anlamıştı. Fakat ben artık onun bıraktığı adam değildim. Ona kızgın değildim, intikam da istemiyordum. Sadece hayatımda yeni bir sayfa açmıştım ve o sayfanın içinde geçmişe yer yoktu.

Ayağa kalkıp sakin bir şekilde, “Seni affettim,” dedim. “Ama seni geri kabul etmeyeceğim. Çünkü sen beni kaybettiğinde değil, ben kendimi bulduğumda hayatım değişti.”

Banu gözyaşları içinde giderken ilk kez gerçekten özgür hissettim. O gün anladım ki en büyük intikam, karşındakinin pişman olmasını beklemek değil, onun yokluğunda kendine yepyeni bir hayat kurabilmektir. Ben zengin olduğum için değil, artık kimin değerimi görüp görmediğine ihtiyaç duymadığım için kazanmıştım.