Eşim, ikiz kızlarımızı doğumdan hemen sonra terk etti.

DOLAR

Alış: 46.24

Satış: 46.42

EURO

Alış: 52.97

Satış: 53.18

GBP

Alış: 61.02

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 20.06.2026

Eşim, ikiz kızlarımızı doğumdan hemen sonra terk etti.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Zeynep mikrofonu elinde birkaç saniye sessiz kaldı. Salonun içindeki hava sanki yoğunlaşmıştı; kimse nefes almıyordu. Elif’in gözleri hâlâ kalabalığın içinde beni bulmuştu. O bakışta öfke yoktu. Daha çok netlik vardı. Sanki yıllardır içinde biriktirdiği bir gerçeği artık saklamaya gerek duymuyordu. Zeynep konuşmaya başladı. “Bizi dünyaya getiren kişi sensin,” dedi sahnedeki kadına bakarak, “ama annemiz olmadın.” Ceyda’nın yüzündeki ifade ilk kez çatladı. Gülümsemesi sabit kalmaya çalıştı ama gözleri istemsizce titredi. Elif mikrofonu Zeynep’ten aldı. “Bize yıllarca tek bir hikâye anlatıldı,” dedi. “Bizi babamızın senden uzaklaştırdığı… seni bize göstermediği söylendi.” Salonda fısıltılar yükselmeye başladı. Elif devam etti: “Ama biz büyüdük. Araştırdık. Belgeleri gördük.” O an salonun içindeki uğultu kesildi. Elif sahnenin kenarına yürüdü. Elinde ince bir dosya vardı. Dosyayı açmadı, sadece kaldırdı. “18 yıl önce hastaneden çıktığında, hiçbir zorunluluk yoktu. Hiç kimse seni tutmadı. Hiç kimse bizi senden saklamadı.” Ceyda bir adım geri gitti. “Yalan,” dedi ilk kez mikrofonu elinden sıkı tutarak. “Babanız sizi benden aldı. Ben aradım. Engel oldular.” Zeynep başını yavaşça salladı. “Hayır.” Tek kelimeydi ama salonda yankı gibi dolaştı. O anda Elif dosyayı açtı. İçinden resmi belgeler, hastane kayıtları ve noter evrakları görünüyordu. “Mahkeme kayıtları,” dedi Elif. “Terk ettiğine dair imzan var. İki kez gelmişsin. İkisinde de bizi görmeyi reddetmişsin.” Ceyda’nın eli titremeye başladı. Mikrofonu düşürmemek için zor tuttu. Ben hâlâ yerimde oturuyordum. İçimde yıllardır bastırdığım şeyler aynı anda çözülüyordu. Öfke değil. Daha çok yorgunluk. Elif kalabalığa döndü. “Bize bir şey daha söylendi. Babamızın kötü olduğu… bizi senden uzaklaştırdığı.” Bir an bana baktı. “Bu doğru değil.” Kalabalık tamamen sessizdi. Zeynep sahnenin diğer ucuna yürüdü. Ceyda iki kutuyu hâlâ uzatmış halde duruyordu. Zeynep kutulara bakmadı bile. “Biz seni tanımıyoruz,” dedi. “Ama onu tanıyoruz.” Beni işaret etti. O an salonun içinden birinin iç çektiğini duydum. Zeynep devam etti: “Bizi büyüten kişi o. Uykusuz geceleri o yaşadı. Hastalandığımızda başımızda o vardı. Mezuniyet elbiselerimizi o seçti. İlk adımlarımızı o tuttu.” Ceyda’nın yüzü bembeyaz olmuştu. “Bu mümkün değil…” diye mırıldandı. Elif mikrofonu tekrar aldı. “Sen gittin. Ama o kalmayı seçti.” Bir sessizlik daha. Sonra Elif sahnede Ceyda’ya yaklaşmadan konuştu: “Bize bir ‘hediye’ getirdiğini söylediler.” Ceyda hemen toparlandı

: “Evet… sizin için yeni bir hayat…” Elif güldü ama bu neşeli bir gülüş değildi. “Biz zaten bir hayat kurduk.” Zeynep ekledi: “Ve o hayatın içinde sen yoktun.” O anda Ceyda’nın elindeki kutular hafifçe düştü. İçindeki zarif bileklikler yere saçıldı. Parıltıları sahne ışıklarında kısa bir an parladı, sonra sıradanlaştı. Ceyda bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı. Elif son kez kalabalığa döndü. “Bugün burada bir şey öğrendik,” dedi. “Biyoloji, aileyi tanımlamaz.” Zeynep devam etti: “Seçim tanımlar.” İkisi aynı anda sahnenin kenarına baktı. Bana. O an ayağa kalktım. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Hazırlanmış bir konuşma yoktu. Ama gerek de yoktu. Elif mikrofonu sahne görevlisine bıraktı ve ilk kez yüksek sesle konuştu: “Biz zaten ailemizi seçtik.” Zeynep başını salladı. “Ve o burada.” İkisi birlikte sahneden indi. Salonda kimse alkışlamadı. Kimse kıpırdamadı. Sadece izlediler. Ben ayağa kalktığımda Elif ve Zeynep bana doğru yürüdü. Aramızda birkaç metre vardı. Zeynep ilk konuştu: “Bizi terk edilmekten sen kurtarmadın.” Elif ekledi: “Bizi sen seçtin.” Sonra ikisi aynı anda bana sarıldı. O an salondaki 300 kişi hâlâ sessizdi. Ceyda sahnede tek başına kalmıştı. Elinde hiçbir şey yoktu. Sadece geçmişi. Ve ilk kez, hiçbir hikâye anlatmadan orada öylece durdu. O gün mezuniyet töreni bitmedi. Sadece iki kız, gerçek ailelerini seçti.

Haberin Devamı

Eşim, ikiz kızlarımızı doğumdan hemen sonra terk etti.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Benim koltuğuma oturabilirsiniz