“Kızların erkeklere boyun eğmeyi öğrenmesi gerekir. Kızın bunu ne kadar erken anlarsa o kadar iyi.”

Bu sözleri, evimin kapısını tamamen açmadan önce duydum.

O gün Sofía’nın altıncı doğum günüydü. Ona spagetti yapmak, çikolatalı pasta pişirmek ve salonu haftalardır benden istediği mor balonlarla süslemek için işten erken çıkmıştım. Elimde iki poşet dolusu alışverişle eve gülümseyerek gelmiştim.

Sonra onun ağladığını duydum.

Bu bir şımarıklık ağlaması değildi. Bir annenin hemen tanıyacağı, korkuyla kırılmış, çaresiz bir ağlamaydı.

Poşetleri düşürüp salona koştum.

Kayınvalidem Teresa, elinde deri bir kemerle Sofía’nın önünde duruyordu. Kızım koltuğun yanındaki köşeye sıkışmış, kolunu tutuyordu. Kolunda açıkça görülebilen kırmızı bir iz vardı.

Birkaç adım ötede ise kayınbiraderimin oğlu Mateo, Diego ve benim Sofía’ya doğum günü için aldığımız yeni bebeği tutuyordu.

“Ne yapıyorsun sen?” diye çığlık attım.

Teresa en ufak bir utanma göstermeden arkasını döndü.

“Kızını eğitiyorum. Mateo bebekle oynamak istedi, o da çocuğu itti.”

Sofía doğruca bana koştu.

“Anne… Babaannem hediyemi ona vermediğim için bana vurdu.”

İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim.

“Bebeği ona geri ver,” dedim Mateo’ya.

Çocuk Teresa’ya baktı.

“Geri vermek zorunda değilsin,” diye cevap verdi Teresa. “Sofía paylaşmayı öğrenmeli. Hem Mateo ondan büyük.”

“Ve bu ona kızımın eşyalarını alma hakkı mı veriyor?”

Teresa çenesini kaldırdı.

“O bir erkek çocuk. Bir gün aile adını taşıyacak olan o. Bir kız ise evlenir gider. Onun için neden bu kadar çok para harcadığınızı anlamıyorum zaten.”

Kızıma baktım.

Doğum günüydü ve kendi babaannesi az önce onu adeta bir yük olarak nitelendirmişti.

“Evimden defol git.”

Teresa kahkaha attı.

“Senin evin mi? Bu mülkün parasını benim oğlum ödüyor.”

“Ve kızım burada yaşıyor. Az önce ona vurdun. Defol.”

Koltuktaki kemeri alıp uzağa fırlattım. Sonra kapıyı gösterdim.

“Kızıma bir daha asla dokunma.”

Teresa saygısız olduğumu bağırarak söylemeye başladı. Hâlâ bebeği tutan Mateo da ağlamaya başladı.