Çocukluğum boyunca küçük kız kardeşim Elif, Down sendromlu olduğu için birçok önyargıyla karşılaştı. Okulda bazı çocuklar onunla alay ediyor, farklı olduğu için dışlamaya çalışıyordu. Ben ise onu korumak için elimden geleni yapıyordum. Yanımızda her zaman duran tek kişi ise çocukluk arkadaşım Mert olmuştu. Mert hiçbir zaman Elif’e farklı davranmadı; oyunlarda onu takımına seçiyor, moralini yükseltiyor ve herkesin önünde değer verdiğini gösteriyordu.

İlkokul yıllarında Mert, Elif’e büyüdüklerinde birlikte okul balosuna gideceklerine dair söz vermişti. O gün bunun sadece çocukça bir vaat olduğunu düşünmüştük. Ancak yıllar geçtikçe Mert verdiği sözü hiç unutmadı. Sürekli evimize geliyor, Elif’le vakit geçiriyor, onun en yakın dostu olmayı sürdürüyordu.

Ben ise zamanla Mert’e karşı duygular beslemeye başlamıştım. Gelecekte birlikte olacağımızı hayal ediyor ama bunu kimseye söylemiyordum. Üniversiteyi bitirmeye yaklaşırken Mert’in de aynı hisleri taşıdığına inanıyordum. Bu yüzden bir gün elinde küçük bir yüzük kutusuyla kapımıza geldiğinde kalbim hızla çarpmaya başladı.

Fakat Mert beni değil, Elif’i görmek istedi.

Bahçede diz çökerek Elif’e evlenme teklif etti. Elif büyük bir mutlulukla teklifi kabul etti. O gece odama kapanıp uzun süre ağladım. İçimde büyük bir hayal kırıklığı vardı. Mert’in kardeşimle neden evlenmek istediğini anlayamıyor, mutlaka bilmediğim başka bir sebep olduğunu düşünüyordum.

Yine de kardeşimin mutluluğunu her şeyin önüne koydum. Düğün hazırlıklarında ona destek oldum, gelinlik seçmesine yardım ettim ve nikâhta yanında yer aldım. Mert’in gözlerindeki mutluluğu görsem de içimdeki soru hiçbir zaman tamamen kaybolmadı.

Aradan üç yıl geçti. Ben de kendi hayatımı kurup sevdiğim biriyle evlendim. Elif ile Mert ise küçük ama huzurlu bir evde yaşamaya başladı. Elif her sabah beni arayıp gününü anlatıyor, hayatından ne kadar memnun olduğunu hissettiriyordu.