Yetmiş bir yaşına bastığım yıl, hayatımın en önemli kararlarından birini verdim. Yıllarca alın teriyle kazandığım emekli maaşımı ve birikimlerimi artık başkalarının kontrol etmesine izin vermeyecektim.

Ankara’nın sakin bir mahallesindeki evimde uzun yıllardır tek başıma yaşıyordum. Rahmetli eşim Ahmet ile birlikte diktiğimiz akçaağaç ağacı hâlâ bahçemizde büyümeye devam ediyordu. O evde her duvarda, her odada ve her köşede yılların emeği vardı. Kredilerini ben ödemiş, tadilatlarını ben yaptırmış, her köşesine hatıralarımızı işlemiştik.

Fakat zamanla kendi evimde bile misafir gibi yaşamaya başlamıştım.

Kızım Selin ile damadım Serkan, teknoloji işlerinden anlamadığımı söyleyerek banka hesaplarıma ortak olmuşlardı. İlk zamanlarda bunun yalnızca bana yardımcı olmak için yapıldığını düşündüm. Çocukları vardı, kiraları vardı, araç taksitleri vardı ve sürekli yeni bir masraf çıkıyordu.

Hesabımdan para eksildiğinde “Sonra yerine koyarlar.” diyordum.

Faturalarını benim emekli maaşımdan ödediklerinde “Zor durumdalar.” diye kendimi teselli ediyordum.

Ancak insanlar çoğu zaman bir anda her şeyi almaz.

Önce küçük miktarlar isterler.