Tüm bu yıkıma rağmen ailem bana baskı yaptı. Annem sürekli, “Büşra senin hâlâ kardeşin, aile aileye destek olur, affetmelisin” diyip duruyordu. Kardeşlik, ben mağdur olunca hatırlanan ama o kocamla birlikte olurken unutulan bir kavramdı.

O sabah annem Elif’i düğüne götürmek için eve geldi. Bana yine sitem dolu bakışlar attı: “En azından bir günlüğüne abla gibi davranabilirdin.” Yanıt vermedim. Diğer çocuklarımla evde kaldım.

Ancak düğün başladıktan iki saat sonra kuzenim Nihan panik içinde aradı: “Aslı, hemen buraya gelmelisin! Elif salondaki tüm töreni durdurdu. Herkes dondu kaldı, ne yapacaklarını bilmiyorlar!”

Hemen arabaya atlayıp salonun yolunu tuttum. Nihan beni kapıda karşıladı. Meğer nikah sonrası sembolik bir “Birlik Mumu” töreni düzenlenmiş. Serkan ve Büşra büyük bir mum yakmış, Elif’in de kendi küçük mumuyla o ateşi alıp yeni kurulan “tek aile” simgesini tamamlaması istenmiş.

Büşra, Elif’e gülümseyerek: “Bu mumu yaktığında artık hepimiz tek bir aile olacağız,” demiş.

Elif ise salonun tam ortasında mum elinde durmuş ve Büşra’ya bakıp herkesin kanını donduran o soruyu sormuş: “Biz yeni bir aile oluyorsak, annem nereye gidecek?”Nihan’ın anlattığına göre salonda derin bir sessizlik oluşmuştu. Annem olayı toparlamaya çalışarak, “Yetişkinler bazen farklı ailelere ait olurlar,” demişti.

Fakat Elif, babaannesinin gözlerinin içine bakarak cevabı yapıştırmıştı: “Bana aylardır ‘aile aileye destek olur’ diyorsun. Büşra Teyzem neden anneme destek olmadı?” Ardından Elif, mumunu yakmayı reddedip masadan almış ve bahçeye çıkmıştı.

Hemen bahçeye koştum. Elif bir bankta elinde beyaz mumla oturuyordu. Serkan yanındaydı. Yüzünde ilk defa pişmanlık ve şaşkınlık emareleri görünüyordu. Elif beni görünce koşup kucağıma atladı: “Anne, babamın düğününü mahvettim…”

“Hayır bebeğim, sadece üzgündün,” diyerek onu kucakladım.

O sırada Büşra gelinliğiyle bahçeye çıktı. Elif’e yaklaşarak, “Sana yeni bir anne olmaya çalışmıyorum,” dedi. Elif ise dik bir duruşla sordu: “Peki hâlâ annemin kardeşi misin?” Büşra gelinliğinin içinde kalakalmıştı. Verilecek hiçbir cevabı, uydurulacak hiçbir kılıfı yoktu.

Elif mumunu sıkıca tutarak salona geri yürüdü. Eşyalarını alacaktı. Tüm akrabaların, annemin ve Serkan’ın şaşkın bakışları arasında sahnede durdu. Serkan’a bakarak son sözünü söyledi: “Bugün buraya geldim çünkü sen benim babamsın. Ama yaptığınız şeyin doğru olduğunu kabul etmek için gelmedim.”

Annem kapıda önümüzü kesip aile fotoğrafı için kalmamızı istediğinde, Elif babaannesine baktı: “Annem buraya geldi çünkü ona ihtiyacım vardı. Aile olmak işte bu demektir.”

Fotoğraf çekilirken Büşra ve Serkan’ın yanında gözle görülür büyük bir boşluk vardı. Elif’in durması gereken ama boş kalan o yer, onların vicdanına ömür boyu kazınacak bir lekeydi.

Eve döndüğümüzde Elif o beyaz mumu mutfak penceresinin kenarına koydu. Yakmadı, saklamadı, atmadı.

Kısa süre sonra telefonuma Serkan’dan bir mesaj geldi: “Elif’e, her şey yolundaymış gibi davranmak zorunda hissettirdiğim için özür dilerim. Sanırım uzun zamandır kendi aldığım kararları başkalarına zorla kabul ettirmeye çalışıyordum.”

Cevap yazmadım. Mutfakta dört çocuğum cıvıl cıvıl bağrışırken penceredeki muma baktım. Serkan ailemizin şeklini bozmuş olabilirdi ama bu ailenin var olup olmadığına karar verme hakkını asla kazanamamıştı. Biz birbirimize kenetlenmiş gerçek bir aileydik.