Düğün günüme az kala, müstakbel kayınvalidemin evine uğradım. Tam çıkmak üzereyken, paltomu evde unuttuğumu fark ettim. Onu almak için eve geri döndüm ve o anda düğünün bittiğini anladım.
Nişanlımın ölümüm hakkında güldüğünü duyduğum an, kendimi gelin olarak düşünmeyi bıraktım. Annesinin koridorunda yalınayak, unuttuğum paltoyu elimde tutarken, sevdiğim adam her şeyime ne kadar çabuk sahip olabileceğinden rahat bir şekilde bahsediyordu.

Bundan sadece yarım saat önce, Venedik’ten getirildiğini her zaman vurgulayan kristal avizelerin altında annesi Vivian Hale ile şampanya yudumluyordum. Düğün ertesi sabah yapılacaktı. Bana gülümsedi, yanağımdan öptü ve bana “hiç sahip olamadığı kızı” dedi.

Ardından bana güncellenmiş evlilik öncesi sözleşmesini imzalayıp imzalamadığımı sordu.

“Bu akşam gözden geçireceğim,” dedim.

Gülümsemesi zorlaştı. “Ethan, zaten kabul ettiğinizi söyledi.”

“Bunu değerlendirmeyi kabul ettim.”

Vivian’ın bakışları buz kesti. “Evlilik güven gerektirir, Claire.”

“Evrak işleri de öyle.”

Tartışma daha da sertleşmeden oradan ayrıldım. Arabama doğru giden yolun yarısına geldiğimde, soğuk rüzgar elbisemin içinden geçti ve paltomun hâlâ kütüphanenin yakınında asılı olduğunu hatırladım.

Ön kapı tam olarak kapanmamıştı. İçeri geri girdiğimde, yarı açık bırakılmış olan çalışma odasının kapısından sesler geldiğini duydum.

“Şüpheleniyor,” dedi Vivian.

Ethan hafifçe güldü. “Claire, kurumsal avukat olmanın onu zeki yaptığını düşünüyor. Evlendikten sonra rahatlayacak.”

“Ya şirket hisselerini devretmeyi reddederse?”

“İmza atmayacak. O imza atana kadar sadık koca rolü oynamaya devam edeceğim. Ondan sonra, göl kenarındaki evdeki kaza her şeyi çözecek.”

Kanım dondu.