“Kızların nafakasını her ay aksatmadan yatıracağım. Bunun dışında ailemden veya şirketten tek bir kuruş bile bekleme.”

Boşanma mahkemesinin soğuk mermer kapısında, arkamda duran dört kızıma bakarak bu acımasız cümleleri kurdu sekiz yıllık kocam Erdem. Adım Merve. Kırk iki yaşındayım. On altı yıl boyunca ortak bir gelecek ve huzurlu bir yuva kurduğumu sanmıştım; oysa Erdem ve annesi Mukaddes Hanım için sadece aile şirketine erkek bir veliaht kazandırması gereken bir araçtan ibaretmişim.

On beş yaşındaki büyük kızım Ece, gözlerinde beliren kırgınlıkla “Bizimle kalmak için savaşmadın çünkü bizi hiçbir zaman gerçekten istemedin, değil mi baba?” diye sorduğunda Erdem başını çevirip sessiz kaldı. Altı yaşındaki en küçük kızım Masal ise ne olup bittiğini anlamaya çalışarak kucağıma sığındı.