Dört ay süren zorlu mesleki eğitimimi tamamlayıp Ankara’dan evime döndüğüm gün, aklımda yalnızca eşim Murat ve bir yaşındaki kızımız Elif vardı. Uzun ayrılığın ardından aileme kavuşacağım için büyük bir heyecan yaşıyordum. Eşim mesaj atarak annesinin benim için sürpriz hazırladığını söylemişti. Ben de sıcak bir karşılama ve aile yemeği bekliyordum.

Ancak eve adım attığımda karşılaştığım manzara bütün hayallerimi yıktı.

Murat elinde bir DNA raporuyla şöminenin önünde duruyor, annesi Nermin Hanım ise kapının yanında sessizce bekliyordu. Salonda bütün akrabaları toplanmıştı.

Murat raporu masaya bıraktı ve soğuk bir sesle konuştu:

“Bu rapora göre Elif benim kızım değil.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Benden habersiz nasıl DNA testi yaptırdınız?” diye sordum.

Kayınvalidem hemen araya girdi.

“Çünkü sonucu zaten biliyordun.”

O an en çok canımı acıtan şey suçlanmam değil, Murat’ın kızımıza artık “bizim kızımız” değil, “senin kızın” demesiydi.

Tam o sırada kapı çaldı.

Mesleki eğitimimi yöneten bölge müdürü Hasan Demir, terfi belgemi teslim etmek için eve gelmişti.

Ortamdaki gerginliği fark edince masadaki DNA raporunu incelemek istedi.

Belgeyi dikkatlice okuduktan sonra sakin bir şekilde sordu:

“Numuneler kim tarafından alındı?”

Murat cevap verdi.